Things you can't tell just by looking at her

Put your hands Inside my face and see that it's just you

2011-08-15T19:47:00.000+04:30

از این دی‌وی‌دی‌فروش‌های کنار خیابان بود. توی گرمای بعدازظهر دی‌وی‌دی‌ها را چیده بود کنار پیاده‌رو و خودش نشسته بود توی سایه. از کنار دی‌وی‌دی‌ها که رد می‌شدم چشمم خورد به اسم یک فیلم. نایستادم. عجله داشتم که به جایی برسم و گرم بود و حوصله نداشتم. اما اسم فیلم، اسم لعنتی فیلم ماند یک جایی گوشه‌ی ذهنم. هر چیزی که توی این دو سال ازش گریخته‌ام، هر چیزی که از نوشتن درباره‌اش و حرف زدن ازش پرهیز کرده‌ام، توی هم‌آن سه کلمه‌ی روی کاور دی‌وی‌دی بود. آدم طفره می‌رود، شانه خالی می‌کند، بهانه می‌تراشد اما یک‌باره آن چیزی که همیشه ازش می‌گریخته، توی پیاده‌روی روبه‌روی تهران‌ کلینیک کوبیده می‌شود توی صورتش و این خیلی درد دارد. اسمی که دیگران می‌گذارند روی یک برش از زندگی آدم درد دارد، چرا که اغلب واقعیتی را به رخت می‌کشد که تو همیشه خواسته‌ای نبینی.

فردا می‌روم سراغ دی‌وی‌دی‌فروش دوباره. فیلم را می‌خرم. برمی‌گردم خانه. یک وقتی که تنهام و سر و صدایی نیست و همه‌چیز آرام است، فیلم را تماشا می‌کنم. و دلم می‌خواهد یک لحظه، فقط یک لحظه توی فیلم باشد که pause را بزنم، بروم پشت پنجره، و فکر کنم که چه خوب. آخرش کسی فهمید. آخرش کسی این تکه از من این دو سال را هم‌دلانه فهمید. بعدش؟ نمی‌دانم.

نه فراغت نشستن، نه شکیب رخت بستن...

2011-07-31T22:37:00.000+04:30

نشستم روبه‌روی رئیس و گفتم که چرا می‌خواهم استعفا بدهم. یک ساعتی حرف زد که قانعم کند بمانم. گفتم نمی‌توانم، زیادی خسته‌ و سرخورده ام. گفت لاغر شده‌ای دختر، پای چشم‌هات هم که گود افتاده. اصلا چه کار کرده‌ای با خودت؟ گفتم فقط خسته ام و می‌خواهم بروم. دست آخر گفت حالا که این قدر برای رفتن بی‌طاقت‌ ای، فقط چند وقتی بمان تا کسی را پیدا کنم که جای تو را بگیرد. قبول کردم. گفت کسی با قابلیت‌های تو سخت پیدا می‌شود. از هم‌این حرف‌هایی که وقتی می‌خواهند به غا بدهندت، می‌زنند. گفتم بالاخره پیدا می‌شود. بدی‌ش این است که خستگی را نمی‌شود به دیگران نشان داد. نمی‌شود گفت ببین، دارم توی این چرخ‌دنده‌های لعنتی له می‌شوم. نمی‌شود به‌شان نشان داد که شانه‌هات زیر وزن دنیا چه‌طوری خم شده‌اند. باید جمله‌ها را قطار کنی کنار هم. خواستم توضیح بدهم، صدام لرزید. دوست نداشتم جلوی چشم‌های رئیس گریه کنم. گفتم درباره‌اش بیش‌تر فکر می‌کنم و زدم بیرون. دلم می‌خواست با کسی حرف بزنم درباره‌اش. نشد. من ماندم و بغض. زود برگشتم خانه. نوبت من بود که شام درست کنم.

You know, taken out of context I must seem so strange

2011-07-25T22:09:00.000+04:30

چندتا سنجاق موی جدید دارم. آرایش‌گر شب عروسی بهنام توی موهام کاشتشان. از این سنجاق‌های سیاه بزرگ محکم. از آن شب به بعد موهام را صبح به صبح با چندتا از این سنجاق‌ها پشت سرم جمع می‌کنم. بعد شب‌ها، می‌نشینم روی صندلی، روبه‌روی آینه و یکی یکی از لابه‌لای موهام می‌کشمشان بیرون. مثل زن‌های توی فیلم‌های دوره‌ی ویکتوریا. این به‌ترین لحظه‌ی شب است. وقتی که سنجاق‌ها را می‌گذارم توی صندوق‌چه‌ی فلزی کوچک روی میز، موهام را پشت گوشم می‌اندازم و فکر می‌کنم که آخیش، روز تمام شد، بالاخره تمام شد، جانم را گرفت، اما تمام شد.

فكيف نبكي على كأس كسرناه؟

2011-07-22T15:24:00.000+04:30

صدام می‌زد «حبیبْتی». با هم‌این «ب» ساکن. فارسی خوب نمی‌دانست. من هم فرانسوی‌م افتضاح بود. حرف زدنمان بین انگلیسی و عربی نوسان می‌کرد، قر و قاطی (قاتی؟). «حبیبْتی» ولی عوض نمی‌شد. همیشه بود، حتی وسط جمله‌های انگلیسی. هر بار غنج می‌زد دلم از شنیدنش.

دی‌شب فدک به‌م گفت پدرش مرده. ام‌روز تلفن زدم که تسلیت بگویم. تا گوشی را برداشت و صدام را شناخت، گفت: «هلا، حبیبْتی...» دلم؟ انگار نه انگار. پاک همه‌چیز از یادش رفته.

حالم بد اه، دلم واسه تو لک زده، نون خامه‌ای دیده، باز ناخنک زده...

2011-07-19T22:51:00.000+04:30

آدم است دیگر. یک جایی تا خرخره پر می‌شود. دیگر نمی‌تواند. بعدش فقط یک آدم خسته است.

عصرها یک گردوفروش دوره‌گرد می‌آید زیر پنجره‌. جوری می‌گوید «گردو، گردو» که انگار در و دیوار هم‌راهش می‌نالند. «گردو» می‌شود یک روضه. تا حالا با صدای مردی که ضجه می‌زند «گردو، گردو» گریه کرده‌ای؟ من گریه کرده‌ام. هم‌این ام‌روز، نزدیک ساعت شش. کم آوردم و زدم بیرون. بعد آمدم خانه و مایه‌ی کتلت درست کردم. مایه‌ی کتلت برای این‌ جور روزها اختراع شده اصلا. پیازها را رنده کن. گریه کن. گریه کن. گریه کن. بقیه‌اش زیاد مهم نیست، تا وقتی که برسی به ورز دادن. بی‌چارگی‌ات را جمع کن سر انگشت‌هات و مایه را ورز بده، یک گلوله‌ی بزرگ ازش بساز، برش دار و بکوبش توی ظرف. ده بار، بیست بار، صد بار. آن قدر که نفست بالا نیاید دیگر. بعد روی ظرف را بپوشان و بنشین روی زمین سرد آش‌پزخانه و تکیه بده به دیوار. بعد خودت را محکم بغل کن، بگو: بمیرم الهی برات، خسته‌ ای، خسته ای.

I'm stretched on your grave

2011-07-17T22:16:00.000+04:30

جلوی تله‌ویزیون گیلاس می‌خوردم و تماشا می‌کردم که چه‌طور هویت جسد جزغاله‌شده‌ را شناسایی می‌کنند. گفت که چه‌طور می‌توانم هم‌چو چیز بی‌رحمانه‌ای را تماشا کنم و گیلاس بخورم؟ من چیزی نگفتم چون توی آن لحظه دلم می‌خواست صرفا دولپی گیلاس بخورم، پلیس‌های خوش‌تیپ و باهوش را دید بزنم و قلبم از هیجان تالاپ تالاپ بزند. بعد او هی ادامه داد. هی ادامه داد. آخرش گفتم هر چه باشد، این یک قصه است و آن جسد هرگز زنده نبوده، هرگز نخندیده، هرگز وقتی درست سر موقع رسیده به ایست‌گاه اتوبوس، ذوق نکرده. گفتم می‌دانی از چی پناه می‌برم به این جسد؟ از آن جسدی که توی آب‌های پشت سد ارومیه است و هنوز پیدا نشده و هجده‌ سال داشته و هزارتا نقشه توی سرش بوده. حالا یک جایی است توی آب‌های سیاه. از پل مدیریت پناه می‌برم به سی‌اس‌آی نیویورک. از آن مردی که مستقیم توی چشم‌هام نگاه کرد و پرسید که آیا می‌دانم چرا برای آدمی که هم‌سر یا پدر / مادرش مرده، کلمه داریم اما برای آدمی که بچه‌اش مرده، کلمه نداریم؟ چون تجربه‌ی مرگ فرزند خلاف روال طبیعت است. چون قرار نیست هیچ پدر و مادری مرگ بچه‌اش را ببیند. چون هیچ‌کس نباید مجبور شود بچه‌اش را دفن کند و برگردد توی خانه‌ی خالی خالی خالی. و من توی سرم دنبال کلمه‌ای می‌گشتم که معنی‌اش فرزندمرده باشد و پیدا نمی‌کردم. می‌خواستم چی را ثابت کنم؟ این که دیدن مرگ فرزند خیلی هم با روال طبیعت می‌خواند؟

بله. من می‌نشینم پای تله‌ویزیون، گیلاس می‌خورم و خوش‌حال می‌شوم که پلیس‌ها قاتل‌ها را دست‌گیر می‌کنند و سعی می‌کنم یادم برود که بچه‌ها هنوز از سوءتغذیه می‌میرند و خاک بر سر کل تمدن بشری کنند اگر حتی یک بچه از گرسنگی جان بدهد. من فقط دلم می‌خواهد پنجاه دقیقه بی‌چارگی دنیا را فراموش کنم و وقتی مادری آخر قصه وسط گریه می‌خندد و می‌گوید: He's coming home، باور کنم و این قدر عصبانی نباشم.

He couldn't see me, the sun was in his eyes

2011-07-15T14:03:00.000+04:30

دارم کتاب می‌خوانم. صدای تقه‌ی جی‌تاک بلند می‌شود. اینویزیبل‌ ام و لابد قرار نیست باشم. سرک می‌کشم که ببینم کی صدام زده اصلا. نوشته: هستی؟ از ذهنم می‌گذرد که الان آن‌جا، آن ور دنیا، دم‌دمه‌های صبح است. نخوابید‌ه هنوز؟ خوابش نبرده؟ بعد نشسته پای کامپیوتر و فکر کرده شاید باشم و نوشته: هستی؟

این «هستی؟» را توی ذهنم با لحنی مستاصل می‌خوانم. «هستی؟»، خطاب به چراغ خاموش جی‌تاک کسی آن ور دنیا، به مثابه آخرین گلوله‌ای که به تنهایی‌ شب بی‌ خواب شلیک شده. این‌ها توی یک آن از سرم می‌گذرند. کتاب را می‌بندم و می‌نویسم: هستم. چون بلد نیستم وقتی کسی می‌پرسد «هستی؟» و هستم، ادای نبودن در بیاورم.

می‌افتیم به وراجی. حرف می‌زنیم. تند تند. اما دیگر نه مثل آن وقت‌ها. انگار میانمان دره‌ای باریک، اما عمیق، دهان باز کرده. از روزمره حرف می‌زنیم، از آب و هوا، از آن کتاب‌فروشی، از این که آیا می‌شود توی شیرینی‌‌پزی به جای شکر قهوه‌ای از شکر معمولی استفاده کرد و آیا از فلانی و فلانی و فلانی خبر داریم؟ از این خط اما جلوتر نمی‌رویم. مثل مهمانی سرزده است که تا از پله‌ها بالا بیاید، دویده‌ام، در اتاق خواب را بسته‌ام، کوسن‌های روی مبل را مرتب کرده‌ام و لیوان چای نیم‌خورده را توی سینک گذاشته‌ام. بعد روبه‌روش نشسته‌ام و مواظب ام وقتی پا روی پا می‌اندازم، دامنم زیادی بالا نرود.

حالا دارد می‌پرسد این روزها چی می‌خوانم و من هم‌این طور که این‌ها را می‌نویسم، فکر می‌کنم که باید ناخن‌ انگشت بزرگ پای راستم را کوتاه کنم چون دی‌روز جورابم را سوراخ کرده بود. جوراب نوی بی‌چاره‌ام را.

You were the weather in my neighborhood

2011-07-05T23:14:00.000+04:30

پارسال بود لابد؛ یک شب، هم‌این وقت‌ها. دنبال شعری می‌گشتم که فقط چند کلمه‌اش یادم مانده بود و در عوض رسیدم به Nearly a Valediction مریلین هکر که تا آن شب اسمش را هم نشنیده بودم و Nearly a Valediction مهلکه‌ام شد. از آن شب تا الان هزار بار خوانده‌امش و هر هزار بار توی هم‌آن چند خط اول به گریه افتاده‌ام. مهلکه‌ام را دوست دارم ولی. روی کاغذ، لای سال‌نامه‌ی توی کیفم همیشه هم‌راهم بوده. هی کاغذ از گریه خیس شده و عوضش کرده‌ام، اما همیشه بوده. یک بار هم خواستم ترجمه‌اش کنم. نشد. نتوانستم یعنی. از من خیلی قوی‌تر بود و هست هنوز. چند شب پیش فکر کردم اگر فقط یک بار بتوانم با صدای بلند و بی‌ هق‌هق بخوانمش، خلاص شده‌ام.

ام‌شب که باز خواندمش، فهمیدم که نمی‌خواهم خلاص شوم. مهلکه‌ام را دوست دارم.

I can sing this song so blue that you will cry in spite of you

2011-07-01T02:06:00.000+04:30

خسته ام. خیلی زیاد. از آن آدم‌هایی ام که اگر به کسی که دوستش دارم، بگویی بالای چشمت ابرو است، وحشی می‌شوم و ام‌شب یکی به برادرم هم‌این را گفته بود. چنگ و دندانی نشان دادم که بیا و ببین. حواسم بود که بی‌‌انصاف نباشم، اما رگ‌ گردنم بیرون زده بود. این خسته‌ام می‌کند. این زنی که یک‌باره از من بیرون می‌زند و خیلی با منِ همیشه فرق دارد. منِ همیشه آدم بی سر و صدایی است که ترجیح می‌دهد شب‌ها توی اتاقش کتاب بخواند و کاری به کار دنیا نداشته باشد. این گرگی که ظاهر می‌شود و حق طرف را کف دستش می‌گذارد، برای خودم هم غریبه است. با این همه انگار دست خودم نیست. دوست داشتن نصفه‌نیمه بلد نیستم. وقتی کسی را دوست دارم، به قصد کشت دوست دارم، انتحاری دوست دارم. جانی دپ بود که یک جا گفته بود اگر کسی به خانواده‌اش صدمه‌ای بزند، طرف را می‌خورد؟ هم‌آن. این‌جا به جانی دپ تأسی می‌کنم.

اما می‌دانی؟ این خسته‌ام می‌کند. مهم نیست که ام‌روز چه گرگ خوبی بودم. الان یک زن سی ساله‌ی خسته‌ ام که دلش می‌خواهد چمدانش را ببندد، برود تا بیهقی، سوار اولین اتوبوس شود و به این زودی‌ها هم برنگردد؛ اما نمی‌تواند. چون شنبه باید دوتا کار را تحویل بدهد و یک‌شنبه کوفت و دوشنبه درد و برو تا جمعه‌ی بعد که عروسی بهنام است و باید حتما این‌جا باشد و بعدش هم لابد هم‌این بساط. الان یک زن سی ساله‌ی خیلی خسته‌ ام که دلش می‌خواهد بلد بود به آدم‌هایی که دوستشان دارد، بگوید «نه،‌ الان نه...» و بخوابد. این‌ها البته تا صبح از یادم می‌روند و بیدار که بشوم، برای صبحانه پن‌کیک درست می‌کنم و می‌خندم و می‌خندانم، اما الان یک زن سی ساله‌ی خسته‌ ام که چمدان خالی‌اش حالا حالاها توی انباری خاک می‌خورد. و این قصه‌ی خیلی غم‌گینی است.

I could hold you for a million years

2011-06-26T23:12:00.000+04:30

قبل از زنگ ساعت بیدار شدم. شش و یازده دقیقه. زود بود هنوز. از لای در دیدم که توی هال قدم می‌زند. فکر کردم که چه خوب، با هم صبحانه می‌خوریم. هم‌آن جور، توی تخت، گفتم: سلام. آمد دم در اتاق. گفت: بیدار شدی؟ گفتم: نه، خواب ام و سلام می‌کنم. آمد و نشست روی لبه‌ی تخت. یک جوری که مثل همیشه نبود. نشستم. گفتم: خوب ای؟ گفت که چی شده. مغزم هنوز بیدار نشده بود. گفتم: چی؟ تکرار کرد. تازه فهمیدم. بغلش کردم محکم. گفتم: غصه نخوری ها. فدای سرت. گفت: غصه نمی‌خورم. باورم نشد. نشستنش، حرف زدنش، خمیدگی گردنش حتی غصه‌دار بود. محکم‌تر بغلش کردم. گفت: هنوز به مامانت نگفتم. خواب بود، نخواستم بیدارش کنم. گفتم: بعدا به‌ش می‌گیم. بلند شد. گفت: باید برم. گفتم: بیا ببوسمت. خم‌ شد. دست‌هام را حلقه کردم دور گردنش. گفتم: غصه نخور. بوسیدمش.

رفت. از اتاق آمدم بیرون. کفش‌های پیاده‌روی‌ش دم در بود. فکر کردم که آخ، آخر شب برگشته، دیده ما خواب ایم. دلش نیامده بیدارمان کند. دراز کشیده. پهلو به پهلو شده. خوابش نبرده. بلند شده. کفش‌های پیاده‌روی‌ش را برداشته. تا پارک قدم زده. بعد برگشته. ما خواب بوده‌ایم هنوز. دلش می‌خواسته با یکی حرف بزند و ما خواب بوده‌ایم هنوز. بعد هی قدم زده توی هال. هی قدم زده توی هال. دلم مچاله شد برای آن چند ساعت که بار دنیا روی شانه‌هاش بوده و ما خواب بوده‌ایم. دلم هزار پاره شد. از عصر هی بوسیدمش و لودگی کردم و خندیدیم و هنوز دلم هزار پاره است برای آن چند ساعت.

There is a panther stalks me down, one day I’ll have my death of him

2011-06-24T16:37:00.001+04:30

خواب دیدم یک در میان ما فاصله است. فقط یک در و می‌دانستم در را که باز کنم می‌بینم یک گلوله توی مغز خودش خالی کرده و خونش پاشیده روی دیوار. می‌دانستم و با این همه می‌خواستم در را باز کنم. با تمام وجود می‌خواستم در را باز کنم و ببینم. مردی، خیلی پر زورتر از من، راهم را می‌بست. بازویم را می‌کشید و از در دورم می‌کرد. وحشی شده بودم. منصفانه نبود که خودش را کشته باشد. منصفانه نبود، وقتی من این‌ جور دوستش داشتم، خودش را کشته باشد. می‌خواستم در را باز کنم و به‌ش بگویم که منصفانه نبود. می‌دویدم سمت در، مرد پرزور دستم را می‌کشید و پرتم می‌کرد روی زمین. باز بلند می‌شدم. باز می‌دویدم سمت در. منصفانه نبود که خونش پاشیده باشد روی دیوار و این وحشی‌ام می‌کرد. باز مرد دستم را می‌کشید و پرتم می‌کرد روی زمین. درد می‌پیچید توی تنم. باز بلند می‌شدم. بار آخر مرد پرتم کرد روی زمین و نشست روی شکمم. گفت که نباید در را باز کنم. نباید ببینم. آن سمت در چیز قشنگی نبود. آن سمت در آدمی نبود که این جور دوستش داشتم. آن سمت در خون بود فقط. گفت که نباید در را باز کنم. داد می‌زدم. مهم نبود که چیز قشنگی پشت در نیست. مهم نبود. آدمی که دوستش داشتم خودش را آن سمت این در کشته بود و من باید می‌دیدم. حق داشتم که ببینم. داد می‌زدم حق دارم که ببینم. زورم به‌ش نمی‌رسید. لگد می‌زدم به هوا، مشت می‌زدم توی سینه‌اش، و زورم به‌ش نمی‌رسید...

بیدار که شدم، صبح بود. هنوز تمام تنم درد می‌کند. انگار که مرد نشسته روی شکمم و نمی‌گذارد آن در لعنتی را باز کنم. زورم به‌ش نمی‌رسد. یک چیزی می‌خوانم درباره‌ی تاثیرپذیری سیاست‌های پلیسی و کیفری بریتانیا از جریان‌های نولیبرال و نومحافظه‌کار بعد از دوره‌ی تاچر، و این درد دارد بی‌چاره‌ام می‌کند.

نارنجکی که توی گلویم نشسته است

2011-06-17T21:53:00.000+04:30

دم غروب، هم‌آن وقتی که یک نفر قلب آدم را می‌گیرد توی مشتش و فشار می‌دهد، زنگ در را زدند. دوتا بچه بودند که گفتند نذری آورده‌اند و لطفا بروم پایین، نذری بگیرم. توی یخ‌چال سه تا کیت‌کت داشتیم. کیت‌کت‌ها را برداشتم و رفتم پایین. دخترک هفت‌ هشت ساله بود و پسرک که دورتر ایستاده بود، پنج شش ساله. با صورت‌های قشنگ، خیلی قشنگ. ظرف شله‌زرد را گرفتم و کیت‌کت‌ها را دادم به دخترک. گفت که دوتا هستند و خواست یکی از کیت‌کت‌ها را پس بدهد. گفتم تقسیمش کنند. خندید. گفت ممنون عزیزم. دلم می‌خواست محکم بغلش کنم و این‌قدر ببوسمش تا دلم آرام بگیرد. دست هم را گرفتند و رفتند. برگشتم بالا، ظرف شله‌زرد توی دستم، دلم پیش آن دوتا صورت کوچولو.

And the language obscene, an engine, an engine, chuffing me off like a Jew

2011-06-17T02:43:00.000+04:30

از عصر می‌خواهم چیزی بنویسم. نمی‌توانم ولی. دست‌کم الان نمی‌توانم. انگار وقتی می‌نویسم، مبتذل و کلیشه‌ای می‌شود. دلم نمی‌خواهد تصویرش خراب شود. دلم نمی‌خواهد بعدا فکر کنم این، آن نبود. وسواس به خرج می‌دهم. می‌نویسم و پاک می‌کنم. با کلمه‌ها کشتی می‌گیرم. این که نمی‌توانم حرفم را بزنم،‌ این که بلد نیستم حرفم را بزنم، عصبانی‌ام می‌کند. مثل بچه‌ای که مادرش را گم کرده و این طرف‌ها کسی زبانش را نمی‌فهمد. خسته و مستاصل می‌شوم و فکر می‌کنم دیگر هرگز نمی‌توانم بنویسم.

You see the stars are moving so slowly, but still the earth is moving so fast

2011-06-15T23:05:00.000+04:30

زود شام می‌خوریم. گاهی زودتر از تاریک شدن هوا حتی. میز را با هم جمع می‌کنیم. باقی‌مانده‌ها را توی ظرف‌های کوچک دردار می‌ریزیم و می‌گذاریم توی یخ‌چال. ظرف‌های کثیف را می‌گذاریم توی سینک. دوست دارم بعدش توی آش‌پزخانه تنها باشم. دل و دماغ که داشته باشم، یک آهنگ سرخوشانه هم می‌گذارم. می‌ایستم جلوی سینک، می‌افتم به جان ظرف‌ها: اول از همه لیوان‌ها، بعد قاشق‌ها، چنگال‌ها، بشقاب‌ها و بعد از همه قابلمه و ماهی‌تابه. آخر سر هم خود سینک. سینک همیشه باید برق بزند. بعد اجاق گاز را تمیز می‌کنم. اجاق گاز را اگر هر بار بعد از آش‌پزی تمیز نکنی، تبدیل می‌شود به بزرگ‌ترین مصیبت خانه‌داری. اجاق گاز که تمیز شد، نوبت سطح روی کابینت‌ها و پیش‌خوان است، کف آش‌پزخانه هم باید تمیز شود. بعدش اگر به دور و برم نگاه کنم همه‌چیز برق می‌زند. بوی تمیزی توی هواست. آخرین مرحله‌ی این مناسک پر کردن کتری است. کتری را پر می‌کنم و می‌گذارم روی اجاق گاز تا هر وقت بخواهم چای دم کنم، کتری آماده باشد. حالا رسیده‌ام به به‌‌ترین لحظه‌. قبل از بیرون آمدن از آش‌پزخانه برمی‌گردم و پشت سرم را نگاه می‌کنم: ردیف ظرف‌های شسته‌شده و مرتب چیده‌شده‌ی توی سبد، سفیدی کف آش‌پزخانه، سینک و اجاق گازی که برق می‌زند و کتری که آرام و منتظر روی اجاق گاز نشسته. این خیالم را راحت می‌کند. جور خوبی که دوستش دارم. جور خوبی که دلم می‌خواهد چنگ بزنم به‌ش و نگه دارمش. می‌دانم یک روز دلم برای هم‌این لحظه‌ی کوچولوی امن تنگ می‌شود.

نفس دیگه نفس نیست...

2011-06-13T21:58:00.000+04:30

... بعد وسط حرف‌هاش گفت: It's the death by a thousand paper cuts. من فکر کردم که آخ، هم‌این است. هم‌این است لعنتی. هم‌این است و می‌شد به جای همه‌ی آن کلمه‌ها و جمله‌های بی‌فایده، این را بگویم و تمام.

سرد، تلخ، زهر

2011-06-12T22:31:00.000+04:30

پشت چراغ قرمز طولانی مانده بودیم. در اعماق کیفم دنبال گوشی می‌گشتم که اس‌ام‌اس بزنم چند دقیقه دیر می‌رسم. گوینده‌ی خبر رادیو با صدایی یک‌نواخت می‌خواند: «...شمار قربانيان انفجار دو بمب در پيشاور به 34 كشته و 95 زخمی رسید. انفجار دوم زمانی روی داد که مردم و نیروهای امدادی مشغول کمک به قربانیان انفجار اول بودند. منابع بیمارستانی از وخامت حال تعدادی از زخمی‌ها و احتمال افزایش تعداد قربانیان خبر داده‌اند. هنوز هيچ گروهی مسؤوليت اين انفجارها را برعهده نگرفته است...».

متن خبر را الان با کمک حافظه‌ام نوشتم، اما با تقریب خوبی مطمئن‌ام که جمله‌ها چیزی شبیه هم‌این بوده‌اند. چند کلمه کم‌تر یا بیش‌تر، اما هم‌این قدر سرد، خسته‌کننده و از فرط تکرار، بی‌معنا. احتمالا بعد از هر انفجار، کسی در تحریریه عددهای جدید را جانشین عددهای قدیمی می‌کند و بعد گوینده با هم‌آن صدای تکراری و کرخت خبر را می‌خواند. تعداد کشته‌ها که کمی بیش‌تر شود، گوینده هیجان بیش‌تری به صدایش می‌دهد. می‌توانم تصور کنم که می‌گوید «دست‌کم صد کشته»، «دویست و هفتاد نفر» (الف هفتاد را بیش‌تر می‌کشد. گوینده این مهارت را دارد که الف هفتاد را جوری بکشد که من بفهمم خیلی زیاد است و سرم را به نشانه‌ی تاسف تکان بدهم.)، «بیش از شصت تن». چیزهایی شبیه این.

پشت چراغ قرمز طولانی دنبال گوشی می‌گشتم و فکر می‌کردم که لحن گوینده‌های خبر، لحن ترس‌ناکی است. گاهی ترس‌ناک‌تر از خود خبر.

Then they showed me a world, where I could be so dependable, clinical, intellectual, cynical

2011-06-11T21:43:00.000+04:30

همیشه فکر می‌کنی خیلی مانده. خیلی وقت داری. اصلا کو تا آن وقت؟ بعد یک روز صبح می‌بینی داری به خاطر آخرین قبض گاز حرص می‌خوری، فکر جلسه‌ی احمقانه‌ی بعد از ظهر راحتت نمی‌گذارد و دومین چای هم سرد شده.

و نم يا حبيبي، عليك ضفائر شعري، عليك السلام...

2011-06-10T23:17:00.001+04:30

یک‌باره انگار غصه‌ی دنیا می‌نشیند توی دلم. بغضم می‌ترکد و دیگر کاری ازم ساخته نیست. شعر می‌خواندم. با صدای بلند. بعضی شعرها را به نظرم باید با صدای بلند خواند. بعد یک جایی‌ش صدا لرزید. بی طاقت شد. صدا صدای من نبود. یکی دیگر داشت می‌خواند. انگار که دو نفر باشیم. او بخواند، محزون، بریده‌ بریده، بی‌ امید. من گریه کنم، وحشی، بی‌ امان، تسلی‌ناپذیر.

از یادداشت‌های عصر جمعه‌ای که خالی بود، بدجور خالی بود...

2011-06-10T19:54:00.001+04:30

داشتم چیزی می‌خواندم درباره‌ی جرم‌شناسی. این منظم‌ترین سرگرمی‌ای است که توی چند سال گذشته داشته‌ام. دوستش دارم چون چیزهایی درباره‌ی دنیا و آدم‌ها به‌ت می‌گوید که دیگران معمولا درباره‌شان سکوت می‌کنند. زیاد هم این نظر کارشناسانه را شنیده‌ام که جرم‌شناسی هم شد سرگرمی؟ چون جرم‌شناسی می‌خوانی، غم‌گین ای. آن اوایل جوابم این بود که شاید چون غم‌گین ام، جرم‌شناسی می‌‌خوانم. الان دیگر توضیح نمی‌دهم.

خلاصه که داشتم چیزی می‌خواندم درباره‌ی جرم‌شناسی. یک چیزهایی هم به ذهنم می‌رسید که تندتند می‌نوشتم توی حاشیه‌ی سفید کنار صفحه. بعد فکر کردم که یک وقتی هم شروع می‌کنم به گرافولوژی خواندن. خط‌شناسی؟ هم‌آن. واقعا فکر می‌کنم که دست‌خط‌، آدم‌‌ را لو می‌دهد. مثلا؟ مثلا دست‌خط ندا که الف‌هایش را تاب می‌دهد. نه از این تاب‌های متداول. یک‌جوری که انگار الف دارد می‌رقصد. شکیراطور. به نظرم هم‌چو الفی فقط می‌تواند توی دست‌خط کسی مثل ندا دیده شود، چون خودش هم آدم تاب‌داری است. من دست‌خط‌های زیادی تاب‌دار را دوست ندارم. فونت‌های زیادی تاب‌دار را هم. دم دست‌ترین‌شان هم هم‌این تاهوما. با فونت تاهوما بنویسید «نی»، اندازه‌اش را هم از 12 بزرگ‌تر کنید. خم زاید بین «ن» و «ی» را می‌بینید؟ این خم می‌تواند مرا بکشد.

I haven’t the heart to destroy this

2011-06-06T22:40:00.001+04:30

دی‌شب توی گودرگردی رسیدم به این عکس جرجیا اُکیف و آلفرد استیگلیتز (اشتیگلیتز؟). عکس که سال 1929 گرفته شده، الان توی یکی از کتاب‌خانه‌های دانش‌گاه ییل نگه‌داری می‌شود.

جرجیا، ده سال بعد، یک روز با دست‌خطی شتاب‌زده زیر عکس نوشته:

I have destroyed 300 prints to-day. And much more literature. I haven’t the heart to destroy this. Give it to Taos. To that part that no one can ever see : Georgia!

نمی‌دانم دقیقا چه چیز باعث شده جرجیا سال 1939 این جور یادداشتی زیر عکس بنویسد. تا جایی که می‌دانم جرجیا تا 1946، سال مرگ آلفرد، با او زندگی کرد. راستش نخواستم هم که تاریخ این دو نفر را زیر و رو کنم که بفهمم سال 1939 واقعا چه اتفاقی افتاده. اهمیتی ندارد. با این همه از لحظه‌ای که یادداشت را خوانده‌ام، به I haven't the heart فکر می‌کنم. متعارف‌تر این بود که بنویسد I don't have the heart. شاید جرجیا عادت داشته به جای don't have بگوید haven't. با آن چیزی که به عنوان انگلیسیِ «درست» می‌شناسیم، فرق می‌کند اما خیلی هم مهجور و غریب نیست. با این همه ذهنم هی با این I haven’t the heart to destroy this بازی می‌کند. جرجیا را تصور می‌کنم که بعد از یک روز ویران‌گری، خسته نشسته، به این عکس نگاه کرده و زورش به این یکی نرسیده. نه، این یکی از اراده‌ی جرجیا قوی‌تر بوده. قلمش را برداشته و هول‌هولکی چیزی نوشته: I haven’t the heart to destroy this. یک چیزی توی عمق وجودش ترسیده. شتاب داشته که عکس را از خودش دور کند، پیش از آن که دوباره میل ویران‌گری بیدار شود. نخواسته وقت تلف کند. یک چیزی، ته ته قلب جرجیا، ترجیح داده به جای don't have بنویسد haven't، بعد عکس را بگذارد توی پاکت و از او دورش کند. جرجیا نوشته I haven’t the heart to destroy this چون نوشتن I don't have the heart to destroy this وقت‌گیرتر بوده. به اندازه‌ی نوشتن دو حرف d و o وقت‌گیرتر بوده و جرجیا حتی این قدر هم خطر نکرده. جرجیا عکس را از دیو ویران‌گرِ درون خودش نجات داده.

آخ، جرجیا، جرجیا، دلش را نداشتی این یکی را هم ویران کنی. من هم ندارم.

ملال

2011-06-05T19:21:00.000+04:30

عصر گه آخر چند روز تعطیلی است. ملال توی هواست این‌ جور وقت‌ها. فایده‌ای هم ندارد هر قدر که باش بجنگی. یک جایی بالاخره یقه‌ات را می‌گیرد و کله‌ات را می‌کوبد به دیوار. ظهر موقع آش‌پزی دستم را سوزاندم. همیشه یک جای سوختگی روی یکی از دست‌هام هست. این یکی که خوب می‌شود، یکی دیگر از راه می‌رسد. اسم این یکی را که تازه ام‌روز به دنیا آمده، گذاشته‌ام لقمان حکیم. البته لقمان صداش می‌کنم. خسته می‌شوم که هی بگویم لقمان حکیم. نگاه حکیمانه‌ای به زندگی دارد و فکر می‌کنم این چند وقتی که روی دستم جا خوش کرده، با هم خوب کنار بیاییم.

تمام بعد از ظهر مثل یک کتلت توی تخت از این رو به آن رو شدم. حالا دو طرفم حسابی سرخ و برشته شده. آیا این خرداد است؟ این از مرداد هم گرم‌تر است لامصب و من جان ندارم. مامان رفته استخر. بابا ولو شده روی مبل، به کمک جناب گوگل دارد به هر جایی که توی عمرش سفر کرده، سر می‌زند. از مشهد خودمان شروع کرد و الان توی پاریس می‌گردد. یک سری هم به واتیکان زد و اشاره‌ای هم به «قدیس بُق‌بُق» کرد. قدیس بُق‌بُق هر شخصیت مذهبی‌ای است که بابا حوصله نداشته باشد اسمش را کامل بگوید. من هم الان حال ندارم سوال کنم که کدام قدیس بُق‌بُق را می‌گوید. از هم‌این تریبون سلام خدا بر همه‌ی قدیس بُق‌بُق‌های جهان باد. خدا را شکر پاش به میلان نرسیده هنوز. به محض این که برسد به میلان، خاطره‌ی آن دختری را تعریف می‌کند که سی چهل سال پیش توی سینمایی توی میلان دیده و موهاش این‌قدر بلند بوده که وقتی خواسته روی صندلی بنشیند، موهاش را جمع کرده که زیرش گیر نکند. هزار بار این قصه را شنیده‌ام لابد. هزار و یکمین بارش را نمی‌توانم. نه ام‌روز، نه توی هم‌چو عصر ملال‌زده‌ای.

Of the world, as it exists, it is impossible to be enough afraid

2011-06-04T23:10:00.000+04:30

یک مشت جمله توی سرم وول می‌زنند. به پر و پای هم می‌پیچند. گره می‌خورند. می‌ترسم از این غوغای توی سرم. غوغا همیشه ادامه دارد. حتی وقتی آرام دارم لب‌خند می‌زنم به آدمی که روبه‌روم نشسته. غوغا ادامه دارد و من انگار روی خط آهن دراز کشیده‌ام. یکی توی سرم تکرار می‌کند The normal is abolished. توی «موج‌ها»ی وولف، این را نویل وقتی منتظر پرسیوال است، می‌گوید. The normal is abolished. احساسم این است و روی خط آهن دراز کشیده‌ام. روال عادی را فراموش کرده‌ام. روال عادی‌ای وجود ندارد. ضرب‌آهنگ یک‌نواخت روزها هم‌آن است که بود، اما یک چیزی فرق کرده. یک چیزی سنگینی می‌کند، سایه می‌اندازد، چگال می‌شود. شهر خلوت است. ساعت‌ها پیاده می‌روم. تصمیمم را گرفته‌ام. این را ام‌روز، بطری آب‌معدنی به دست، سرخ‌شده از گرما، توی یک خیابان دراز که تمامی نداشت، دانستم. دو هفته‌ی دیگر سی‌ساله می‌شوم و تصمیمم را گرفته‌ام. پشیمان نیستم. روی خط آهن دراز کشیده‌ام.

I felt a funeral in my brain

2011-06-02T15:14:00.000+04:30

پری خانم زن‌دایی مادرم بود. تا هم‌این دو سه سال پیش که از سرطان ریه مرد. دو ویژگی مهم داشت: هرگز سیگار از دستش نمی‌افتاد و مرثیه‌خوانی بی‌هم‌تا بود. وقتی کسی توی قبیله‌ی مادری می‌مرد، عزاداری واقعی از آن وقتی شروع می‌شد که پری خانم از راه می‌رسید. ساکن اصفهان بود و معمولا تا به تهران برسد، چند ساعتی از مرگ گذشته بود. صاحب‌عزا ضجه‌هایش را زده بود، هق‌هق کرده بود، به سکسکه افتاده بود، نفسش گرفته بود، بستگان دورتر توانسته بودند کمی آرامش کنند، یک لیوان آب را جرعه‌جرعه به خوردش بدهند و ببرندش توی اتاقی خلوت‌تر که کمی دراز بکشد.

درست هم‌این وقت‌ها بود که پری خانم از راه می‌رسید. با آن جثه‌ی کوچک و آن صدای بم سیگارزده. از سر کوچه شیون می‌زد که مثلا «ای وای مادر...». صاحب‌عزا که صدای پری خانم را می‌شنید، با صدای بلند گریه می‌کرد، داد می‌زد. فک‌وفامیل که تازه اشکشان خشک شده بود و داشتند درباره‌ی جزئیاتی مثل حلوا و خرما و زمان مراسم تشییع بحث می‌کردند، دوباره داغشان تازه می‌شد. زن‌ها روسری‌هایشان را می‌کشیدند روی صورت‌هایشان، شانه‌های مردها از گریه بالا و پایین می‌رفت، بچه‌ها از دیدن گریه‌ی بزرگ‌ترها وحشت می‌کردند و می‌زدند زیر گریه. تا پری‌ خانم پا بگذارد توی خانه، محشر کبرایی شده بود. و این تازه اولش بود.

پری‌ خانم خودش را می‌انداخت روی زمین، محکم توی صورتش می‌کوبید، جوان‌ترها می‌دویدند، زیر پر و بالش را می‌گرفتند و می‌بردندش بالای مجلس، پیش خانواده‌ی صاحب‌عزا. پری خانم و خانواده‌ی صاحب‌عزا هم‌دیگر را محکم بغل می‌کردند و یک ساعتی ضجه می‌زدند، تا این که بالاخره کسی می‌توانست آرامشان کند. پری خانم صاحب‌عزا را رها می‌کرد، تکیه می‌داد به پشتی و زیر لب دم می‌گرفت. صاحب‌عزا هم که دیگر جانی نداشت، نرم‌نرم اشک می‌ریخت. ماجرا این‌جا تمام نمی‌شد. کمی که می‌گذشت و پری خانم به نظرش می‌رسید که مجلس از شور افتاده، چند دقیقه‌ای چشم می‌بست. بعد یک‌باره چشم‌ باز می‌کرد و با صدای بمش تعریف می‌کرد که هم‌این الان که از شدت خستگی راه و بی‌رمقی چند لحظه خوابش برده بوده، خواب مرحوم را دیده. مرحوم معمولا لباس سفیدی پوشیده بود و توی باغ سرسبز و زیبایی قدم می‌زد. لب‌خند قشنگی هم داشت که دنیا را روشن می‌کرد. بعد هم‌این طور که از پری خانم دور می‌شد، سر می‌چرخاند و از پری خانم می‌خواست که مثلا به دختر کوچکش بگوید خیلی بی‌تابی نکند و صبور باشد یا به پسر وسطی بگوید بیش‌تر برایش قرآن بخواند. طبعا دختر کوچک یا پسر وسطی با شنیدن این حرف زار می‌زد و مجلس دوباره گرم می‌شد.

این چرخه تا وقتی که پری خانم تهران بود، تکرار می‌شد. اصرار هم داشت که تا مراسم هفت پیش خانواده‌ی صاحب‌عزا بماند و وقتی بالاخره هفت روز کذایی می‌گذشت و کسی می‌توانست راضی‌اش کند که برگردد اصفهان، رمقی برای خانواده‌ی داغ‌دار نمانده و چند نفر گذارشان به بیمارستان افتاده بود. کار به جایی رسید که بزرگ‌ترهای فامیل به پری خانم گفتند قبل از این که از سر کوچه آن ضجه‌ی معروف «ای وای مادر...» را سر دهد، یک جوری آدم‌های توی خانه را از آمدنش خبردار کند. این بود که در آخرین سال‌های عمر پربرکتش، وقتی سر کوچه‌ی خانه‌ی صاحب‌عزا می‌رسید، یکی از جوان‌های فامیل را که توی کوچه بود، می‌فرستاد که پیغام بدهد پری خانم در راه است. زن‌ها دست‌پاچه چند لیوان آب‌قند درست می‌کردند، قرص‌های زیرزبانی را دم دست می‌گذاشتند و آماده‌ی شروع مراسم مرثیه‌خوانی می‌شدند. چند دقیقه بعد پری خانم ضجه می‌زد.

این‌ها را می‌نویسم که چی؟ که بگویم بعضی واکنش‌های این روزها بدجور پری خانم وار به نظرم می‌رسند. می‌فهمم که داغ‌دیده‌ ایم. قلبم گاهی از غصه و خشم مثل نارنجی است که پوستش را می‌کنند. استخوان‌های صورتم از بغض درد می‌کنند. اما رفتار پری خانم وار را نمی‌فهمم. نمی‌دانم که چه کار باید کرد یا چه کار می‌شود کرد. این قدر می‌دانم که مرثیه‌خوانی، ضجه‌زنی، شبیه‌سازی‌های تاریخی و پررنگ کردن وجه تراژیک ماجرا درمان درد ما نیست. عزت‌الله سحابی را تنها از نوشته‌ها و گفته‌هایش می‌شناسم اما چند باری بخت دیدن هاله سحابی را داشتم و رفتار خردمندانه، صبورانه و مسئولانه‌اش، آن هم در شرایطی جنون‌زده، به یادم مانده است. دیدن بعضی واکنش‌های این روزها جای خالی خلق و خوی سحابی‌ها را بیش‌تر به رخم می‌کشد و این برای من از یادآوری مرگشان هم دردناک‌تر است.

They've been sentenced to death by the blues

2011-06-01T21:15:00.000+04:30

گاهی کلمه‌ها بی‌ فایده می‌شوند. دست‌کم برای من. دلم می‌خواهد ساکت بمانم، بی هیچ کلمه‌ای. دلم ـ بی‌ رحمانه ـ می‌خواهد آدم‌های دور و برم هم ساکت بمانند. تاب هیچ صدایی را ندارم. می‌فهمم آدم‌هایی را که دوست دارند داد بزنند، روضه بخوانند، شیون کنند، حرف بزنند، توضیح بخواهند، یقه‌ی دنیا را بگیرند، اما گاهی تاب شنیدن و گفتن ندارم. خسته ام و دلم می‌خواهد خفه شوم، دنیا خفه شود و بنشینیم بی‌ حرف، بی‌ کلمه، بی‌ صدا گریه کنیم. جایی باید باشد که به آدم‌های ساکت پناه بدهد. برویم آن‌جا، بی هیچ حرفی. مچاله بشویم توی تنمان. بی‌ صدا بمانیم. چند ساعت. چند روز. چند سال. شاید تمام عمر. و هیچ‌ کس هیچ‌ چیز نگوید. هیچ‌.

خورشید زلف‌نارنجی، کی آفتاب خواهی کرد؟

2011-05-30T22:23:00.000+04:30

بابا زیاد سفر می‌کرد. روز برگشتنش که می‌رسید مامان، من و برادره را می‌برد مهرآباد. خیره می‌شدیم به درهای شیشه‌ای زشت تا وقتی که بابا را از دور می‌دیدیم و دست تکان می‌دادیم. بعد بابا می‌آمد بیرون و ما، هرسه با هم، می‌دویدیم طرفش. بابا من و برادره را بغل می‌کرد، می‌بوسید، می‌گذاشت روی زمین و بعد مامان را محکم بغل می‌کرد و می‌بوسید. این قشنگ‌ترین تصویر کودکی من است. مامان و بابایی که جلوی چشم همه توی فرودگاه هم‌دیگر را بغل کرده‌اند. ما هنوز هم این‌ جوری ایم. زیاد هم‌دیگر را بغل می‌کنیم. توی خانه، توی خیابان. هر بار که خداحافظی یا سلام می‌کنیم. بچه که بودم، مامان می‌گفت اگر موقع شب به خیر گفتن هم‌دیگر را بغل کنیم، تا صبح هیچ اتفاق بدی نمی‌افتد. فکر می‌کردم این رسم همه‌ی خانه‌هاست. تا این که یک‌بار دوستم گفت که پدر و مادرش و بچه‌ها سالی یک بار، سر سفره‌ی هفت‌سین، هم‌دیگر را می‌بوسند. من تعجب کرده بودم که وا، پس این‌ها چه‌ جوری سلام و خداحافظی می‌کنند؟ چه جوری به هم شب به خیر می‌گویند؟

از دی‌روز تا حالا هی به عکس نسرین ستوده و رضا خندان نگاه می‌کنم که توی دادگاه هم‌دیگر را بغل کرده‌اند. هی حالم خوش می‌شود. یک چیزی به‌م می‌گوید که برای آدم‌هایی که این ‌جوری هم‌دیگر را بغل می‌کنند، تا صبح اتفاق بدی نمی‌افتد.

Internal Monologue - 7

2011-05-29T22:57:00.001+04:30

گاهی زیادی دل‌نازک ام. از هر حرف و اشاره‌ای می‌رنجم. یک شوخی معمولی پیش پا افتاده می‌شود خنجر توی قلبم. آن قدر معمولی و پیش پا افتاده که حتی نمی‌توانم در برابرش از خودم دفاع کنم. چند دقیقه بعد گوینده فراموش می‌کند و من هم‌این جور رنجیده می‌مانم. می‌دانم که قصد بدی نداشته؛ اما این دانستن، رنجشم را کم نمی‌کند. متنفر ام از وقت‌هایی که این‌جور دل‌نازک ام و هیچ چیز تسکینم نمی‌دهد.

Yes, and thanks, for the trouble you took from her eyes

2011-05-28T22:37:00.000+04:30

از محل کارم تا خانه، پیاده نزدیک دو ساعت راه است. عصرها اگر عجله‌ای نداشته باشم و کفش‌هام هم راحت باشند، پیاده برمی‌گردم. حالا یاد گرفته‌ام که کدام کوچه‌ها خلوت‌تر اند، کدام سمت خیابان‌ها بیش‌تر سایه دارد و توی ویترین کدام مغازه‌ها می‌شود خرده‌ریزهای هیجان‌انگیز بامزه پیدا کرد. دوست دارم این دو ساعت پیاده‌روی بعد از کار روزانه را. یک جوری انگار مال خودم است. خوش‌خوشان راه می‌افتم توی خیابان. گاهی کتابی، نانی، میوه‌ای،‌ سبزی‌ای هم می‌خرم. سر شب که می‌پیچم توی کوچه‌ی خودمان، همه چیز انگار هم‌آنی است که باید باشد. این را دوست دارم. این «انگار» را که فقط یک انگار است، اما هست.

که می‌نویسم و در حال می‌شود مغسول

2011-05-24T21:53:00.000+04:30

...یک توان‌مندی عجیب و غریب دیگری هم که در خودم کشف کرده‌ام، این است که می‌توانم هم‌این جور بی‌وقفه و بی‌دلیل گریه کنم. پیش‌ترها این‌ جوری نبود. پیش‌ترها یعنی توی بیست و پنج سالگی مثلا. گریه می‌کردم چون یک چیزی‌م بود، چون «یک» جای دنیا غلط بود. الان چند روز گریه می‌کنم، چون همه چیز گریه‌‌دار به نظرم می‌رسد. وقتی می‌گویم همه چیز، منظورم همه چیز است. توت‌های روی زمین ریخته‌ی خیابان جم حتی. دی‌روز به هم‌کارم می‌گفتم که معلوم است اسرائیل برگشتن به مرزهای 1967 را قبول نمی‌کند. هم‌کارم پرسید که حالا چرا داری گریه می‌کنی خب؟ دست کشیدم به صورتم و راستی راستی تر بود.

هیچ توضیحی برای این‌ جور روزهام ندارم. گریه می‌کنم چون هوا، هوای گریه است. چون گریه گاهی تنها زبانی است که بلد ام.

که یاد آب به‌جز تشنگی نیافزاید

2011-05-06T01:50:00.001+04:30

موقع برگشتن پیچیدم توی خروجی اشتباهی. آخرش رسیدم به خیابانی که مدرسه‌ی کلاس اولم توش بود. زیاد آن طرف‌ها را یادم نیست. چند ماهی که از مدرسه رفتنم گذشت، موشک‌باران مدرسه‌ها را تعطیل کرد، بعدش هم از آن محله کوچ کردیم. توی خلوتی آخر شب گشتم توی خیابان تا شاید مدرسه را پیدا کنم. نبود. شاید بزرگ‌راه جدید درست از روی مدرسه‌ رد شده باشد. شاید هم ساختمان‌های دیگر جایش را گرفته‌اند. ماشین را پارک کردم کنار خیابان. شب اردیبهشت بود و می‌شد که حالم خوش باشد. نبود. بعد از شام که داشتم ظرف‌ها را می‌شستم، زن‌عمو بغلم کرد و گفت «آدم سگ بشه،‌ مادر نشه». مثلا یک جوری که عمو نشنود. شنیده بود ولی. گفت «پدرم نشه». قلبم تیر کشیده بود برای هر دو. نمی‌دانم این جور وقت‌ها باید چه‌کار کنم. وقتی آدم‌هایی که دوستشان دارم، از درد به خودشان می‌پیچند و تنها کاری که از دستم برمی‌آید این است که ظرف‌های شام را تمیز بشویم و شبکه‌های ماه‌واره را طبق سلیقه‌شان مرتب کنم.

آخر شب، کنار خیابان، توی ماشین فکر کردم که کاش پیش‌شان مانده بودم. با این همه می‌دانم که ماندنم هم فایده‌ای نداشت. یک خالیِ بزرگ توی آن خانه هست که پر کردنش کار من نیست و این قلبم را توی چرخ‌گوشت می‌اندازد.

To land this kamikaze romance safely

2011-04-29T19:59:00.000+04:30

لیوان چای به دست، فلیکر را باز کرده بودم و هی F5 را می‌زدم که ببینم آدم‌های هر گوشه‌ی دنیا چه‌طوری به هم سلام می‌کنند. این جور بعدازظهر جمعه‌ای بود. بعد خانم کریمی تلفن کرد که بپرسد توی فریزر جای خالی داریم؟ داشتیم. آمد و چند بسته ماهیِ جنوبش را امانت گذاشت توی فریزر ما، چون فریزرشان کوچک است و جا ندارد و مردها همه بی‌فکر اند و وقتی چیزی می‌خرند، خروار خروار می‌خرند و فکر نمی‌کنند که آدم باید این‌ها را کجای زار و زندگی‌اش بگذارد. من سر تکان می‌دادم که یعنی بله، بله، درست می‌گویی. چون به نظرم خانم کریمی توی آن لحظه به آدمی احتیاج داشت که سرش را تکان بدهد و مطمئنش کند درست می‌گوید. بعد خانم کریمی گفت که وای، چه لاغر شده‌ام و ترقوه‌ام زده بیرون و پای چشم‌هام گود افتاده و این جور حرف‌ها. لابد به نظرش من هم توی آن لحظه به آدمی احتیاج داشتم که به‌م بگوید لاغر شده‌ام. ازش پرسیدم که عجله دارد برگردد پایین؟ نداشت. آقای کریمی «مثل خرس» خوابیده بود. گفتم تنها هستم و خوب می‌شود اگر بماند که با هم عصرانه بخوریم. نشستیم و نان و پنیر و سبزی و گردو خوردیم و وراجی کردیم. گفت که ریشه‌ی موهام درآمده و این بار اگر خواستم موهام را رنگ کنم، می‌توانم بروم پیش او. من هم گفتم که اگر خواست کیک بپزد، می‌تواند از فر ما استفاده کند، چون فر خانم کریمی خیلی وقت است که خراب شده و خانم کریمی مجبور است هر بار کلی با فر کلنجار برود و آخرش هم کیک، چنگی به دل نمی‌زند. او هم گفت که اگر بخواهم، عصرها می‌توانم بروم توی حیاطشان یک هوایی بخورم. گفتم که عصرها معمولا خانه نیستم. گفت به هر حال، یک روزهایی آدم توی خانه مانده و دلش گرفته و دارد می‌ترکد. گفتم بله، بله، همیشه این جور روزهایی هستند و این از آن چیزهایی است که کاری‌ش نمی‌شود کرد.

هنوز هم اسم کوچکش را نمی‌دانم ولی.

حتى على الريح لا أستطيع الفكاك من الأبجدية

2011-04-15T01:29:00.000+04:30

زیادی به جزئیات گیر می‌دهم. یک کتاب دارم توی کتاب‌خانه‌ام که بعد از چند سال هنوز خوانده نشده. چرا؟ چون هم‌آن وقتی که هدیه‌اش گرفتم و بازش کردم، اولین جمله‌ای که به چشمم خورد این بود: «این یک رسوایی برای خانواده‌ی ما می‌باشد». کتاب را نگه داشته‌ام چون از آدم عزیزی بوده، ولی هزار سال دیگر هم که بگذرد،‌ هم‌این جور نخوانده می‌ماند. نمی‌توانم کتابی را بخوانم که یک جایی‌ش هم‌چو جمله‌ای نوشته.

ام‌شب کسی داشت ماجرایی را تعریف می‌کرد. با حرکت‌های قشنگ دست. بقیه‌ی مهمان‌ها را ول کرده بودم و روی مبل خیره مانده بودم به دست‌های بی‌نظیرش. بعد یک‌باره گفت که فلانی با فلانی «طرح دوستی ریخت». ذهنم ماجرا و دست‌ها را رها کرد و گیر داد به «طرح دوستی». کاری‌ش نمی‌شد کرد دیگر.

رفتم توی آش‌پزخانه و به میزبان کمک کردم. دست‌کم کسی توی آش‌پزخانه طرح دوستی نمی‌ریخت.

Like those who curse their luck in too many places

2011-03-31T22:20:00.000+04:30

فریده خانم ایستاده بود روبه‌روم. ظرف کوچک رنگ توی دستش. از فکرم گذشت که اگر اول روی ابروی راستم رنگ بگذارد، فلان می‌شود، اگر اول روی ابروی چپم رنگ بگذارد، بهمان.

اول روی ابروی چپ رنگ گذاشت و بهمان شد که دوستش نداشتم.

از ظهر تا حالا هی دارم به خودم دل‌داری می‌دهم که چه حرف‌ها، فال؟ آن هم فال رنگ مو؟ اصلا کی دیده؟ کی شنیده؟ چه حرف‌ها. عقلت کجا رفته؟

ولی بهمان دارد ته ته ته دلم را خالی می‌کند. عقلم هم رفته کشکش را بسابد.

She felt herself everywhere; not here, here, here

2011-03-30T18:45:00.001+04:30

رکورد قبلی‌ام 37250 بود. عزم راسخ داشتم که رکورد خودم را بشکنم. با خودم مسابقه گذاشته بودم. توی‌ اتوبوس و تاکسی، بعد از شام که خانوادگی ولو می‌شدیم جلوی تلویزیون، توی دست‌شویی. به‌تر از همه شب‌ها بود، درست قبل از خواب. وقتی چراغ را خاموش می‌کردم، تازه بازی جدی می‌شد. زل می‌زدم به گوی‌های رنگارنگ کوچولوی رقصان و عددهای ریز سمت چپ بالای صفحه‌ی نمایش که نشان می‌داد چند امتیاز گرفته‌ام. از سی‌هزار که بالاتر می‌رفتم یا وقتم که داشت تمام می‌شد، قلبم تند تند می‌زد. هیچ فکری توی سرم نبود. آن‌قدر ادامه می‌دادم تا هم‌آن‌جور گوشی به دست خوابم ببرد. تمام شب هم خواب گوی‌ها را می‌دیدم، نه هیچ چیز دیگر. بازی، غار امن من بود.

رکورد الانم 37400 است. می‌خزم زیر پتو و می‌خواهم به چیزی فکر نکنم. نمی‌توانم. همیشه یادم هست که دارم با خودم مسابقه می‌دهم. که حتی اگر این بار عددهای گوشه‌ی سمت چپ بالای صفحه از 37400 بالاتر بروند، مسابقه تمام نمی‌شود. همیشه یادم هست.

پ.ن. عنوان از خانم دلووی، ویرجینیا وولف

آه می‌دهد به بادم

2011-03-15T23:17:00.001+03:30

سر شب بدو بدو برگشتم خانه که توی میدان جنگ چهارشنبه سوری اسیر نشوم. بوی باروت همه‌ی کوچه را پر کرده بود. ولو شده بودم روی مبل، کلوچه‌ی گردویی می‌خوردم و شبکه‌های تله‌ویزیون را بالا و پایین می‌کردم. یکی از mbcها یک فیلمی گذاشته بود که نه چیزی درباره‌اش شنیده بودم، نه دیده بودمش. بعدا که تمام شد و آمدم این‌جا ته و توی فیلم را درآوردم، دیدم اقتباسی بوده از یک نمایش‌نامه‌. نه که فکر کنید فیلم شاه‌کار بی‌بدیلی بود یا این‌جور چیزها. اما من هم‌این جوری نشسته بودم، کلوچه‌ی گردویی می‌خوردم و می‌فهمیدمش. مشت می‌زد به دنده‌هام. اصلا چه معنی داشت که این‌ جوری دردم بیاید از دیدنش؟ گناه داشتم خب. انصاف نیست آدم این‌ جور چیزها را بفهمد.

بعدش، آخرهای فیلم، بابا آمد و پرسید قصه‌اش چیست؟ رسیده بود به جایی که زن داشت می‌گفت Don't come... I won't be there.I'll be gone. گفتم که هیچی، از این قصه‌های عاشقانه است دیگر. بعد ازش پرسیدم که برای عید سوهان عسلی درست کنم؟ با بادوم هندی یا با کنجد؟ ازم پرسید که خوب‌ای؟ یه‌ حالی‌ای انگار. گفتم که خوب‌ام. بوی باروت‌اه لامصب.

حالا دارم توی اینترنت می‌گردم دنبال متن نمایش‌نامه. یک زاری بزنم باش. از الان می‌دانم.

أشد من الماء حزنا

2011-02-04T16:25:00.000+03:30

استعداد عجیبی دارم که غم‌انگیزترین شعرهای دنیا را کشف کنم. یک چیزی خوانده‌ام از سمیح القاسم و فکر می‌کنم الان است قلبم از غصه بترکد. واقعا این‌جور به نظرم می‌رسد. موهام را شبیه جودی ابوت بافتم که شاید یادم برود. باید بگویم مذبوحانه. قید مناسب در این جمله، «مذبوحانه» است. چه‌طور آن همه غم یک‌جا نشسته توی آن کلمه‌ها؟ شاعرها چه‌طور بعدش زنده می‌مانند؟ چه‌طور سرِ زا نمی‌روند؟

یک خنده و یک نگاه بس، تا کشته‌ی خود بدانیَم

2011-02-04T01:38:00.001+03:30

پنج‌ماهه است. دقیق‌تر، پنج ماه و ده روز. دارم عکس‌هایی را که توی این مدت ازش گرفته‌ام، نگاه می‌کنم. یکی‌شان را خیلی دوست دارم. روی تخت است و آفتاب صورتش را روشن کرده. الان حوصله ندارم که دوربین را وصل کنم به کامپیوتر، اما شما هم‌این جور ندیده قبول کنید که عکس خیلی زیبایی است. آن قدر زیبا که من بعضی وقت‌ها وسط ترجمه یا موقع آش‌پزی می‌روم دوربین را برمی‌دارم و سیر نگاهش می‌کنم.

ام‌شب توی بغلم گرفته بودمش. عاشق نرمه‌ی پشت گوشش هستم و موهاش و خنده‌های صدادارش و پشت دست‌هاش، و بوی خوبش البته. می‌گویند خیلی شبیه بچگی‌های من است. از آن حرف‌هایی است که شنیدنش خوش‌آیند است، این که این قدر زیبا و بی‌نقص بوده‌ام...

ام‌شب توی بغلم گرفته بودمش، هی می‌خندید و دست‌های کوچکش را به گردنم می‌کشید و مجموعه‌ی تئوری‌هایم را در باب مزخرف بودن زندگی، نیست و نابود می‌کرد. هیچ‌ وقت نفهمیدم نوزادها چه‌طور این قدر راحت می‌توانند دنیای آدم را زیر و رو کنند.

يكلّفني الحبّ ما لا أحبّ

2011-01-29T20:41:00.000+03:30

یک. ناهار قیمه داشتم. از این قیمه‌های درست و حسابی خوش‌‌رنگ و بو هم شده بود. با این همه بوی کشک‌بادمجان هم‌سایه جوری هوسش را انداخته بود به جانم که دلم نخواست حتی یک قاشق قیمه بخورم. بعد دیدم که اغلب این‌ جوری ام. وقتی چیزی را می‌خواهم، جوری وحشیانه می‌خواهم که همه‌ی چیزهای دیگر را پس می‌زنم. نمی‌خواهمشان، نمی‌بینمشان. بد است؟ خوب است؟ ارزش‌گذاری چه غلطی می‌کند این وسط اصلا؟

دو. این‌هم‌آن‌ پنداری اذیتم می‌کند. دارم از ایران و مصر و تونس حرف می‌زنم و از چیزهای دیگر هم. اذیتم می‌کند، چون هیچ اینی، آن نیست.

سه. این نوشته این‌جا تمام می‌شود. نگارنده نمی‌داند چه‌طور باید ادامه دهد.

I get so lonely I could die

2011-01-27T08:39:00.000+03:30

سعی می‌کند خوش‌حالم کند. حواسم هست. توی قوری چای یک تکه چوب دارچین می‌اندازد، می‌پرسد که دوست دارم با هم پیاده‌روی کنیم؟، موهام را می‌بافد، داستان همه‌ی سریال‌ها را برایم موبه‌مو تعریف می‌کند. سعی می‌کند یک جوری برم‌گرداند. به چی؟ نمی‌دانم. می‌‌پرسد چرا غم‌گین ام؟ چیزی شده؟ نه، چیزی نشده. می‌پرسد چرا نمی‌خوابم؟ می‌پرسد دوست دارم چند روزی برویم یک جای دیگر؟ هر جا، جز این‌جا؟

مردی هست که سال‌ها تمرین کرده عقب‌عقب بدود. این را چند هفته پیش توی تلویزیون دیدم، یا شاید جایی خواندم. یادم نیست. اهمیتی هم ندارد. به هر حال، مردی هست که سال‌ها تمرین کرده عقب‌عقب بدود. حالا شده استاد عقبکی دویدن. این غم‌گین‌ترین داستانی است که تا ام‌روز شنیده‌ام.

I turn to water, like a teardrop in your palm

2011-01-25T11:45:00.000+03:30

دارم طفره می‌روم. از همه چیز. از رویارویی با حفره‌ی بزرگ توی قلبم. دارم حرف نمی‌زنم ازش و طفره می‌روم. روز تعطیل بی‌برنامه‌ی یله‌ای است و می‌خواهم هم‌این جور یله بگذرد. نمی‌خواهم چیزی بگویم. نمی‌خواهم به دیگران حالم را توضیح بدهم. شاید بروم برای ناهار لوبیاپلو بپزم، یا دستی به سر و روی فلیکر خاک‌گرفته‌ام بکشم، یا بروم سراغ یکی از کتاب‌های نیم‌خوانده و کلمه‌ها را با ولع قورت بدهم. شاید چند خط ترجمه کنم. شاید بروم توی وبسایت الجزیره و ته و توی این The Palestine Papers را دربیاورم. شاید یکی از آن دست‌بندهای رنگی‌رنگی بسازم برای خودم. شاید بخوابم و خواب ببینم حتی.

دارم طفره می‌روم.

آخر دل آدمی نه از روست...

2011-01-24T22:52:00.000+03:30

یک بار، هزار سال پیش لابد، داشتیم درباره‌ی نظریه‌پرداز کله‌گنده‌‌ای حرف می‌زدیم. چیزی که خوب یادم مانده، حالت لب‌هاش بود وقتی که اسم نظریه‌پرداز کله‌گنده را گفت. رک و راست حرفی نزد، ولی از حالت لب‌هاش، آن حرکت ظریف گوشه‌ی لب بالا، فهمیدم که حرف‌های طرف به نظرش چرند محض است.

ام‌روز داشتم چیزی می‌خواندم و رسیدم به اسم آن نظریه‌پرداز.

آخ که خاطره‌ی آن حرکت ظریف لب‌هاش... خاطره‌ی هزار سال پیش لابد.

All kinds of everything remind me of you

2011-01-20T21:08:00.000+03:30

گاهی خیال می‌کنم که به‌تر ام، که می‌شود امیدوار بود به التیام. بعد یک اتفاق کوچک، چیزی که فکرش را هم نمی‌‌شود کرد، دنیام را زیر و رو می‌کند. مثل ام‌روز عصر که توی‌ باش‌گاه، آن سلکشن بی‌ربط و احمقانه‌‌‌ی مژگان‌ساخته رسید به شهره و «من از تن تو طرد‌ ام». نزدیک بود وسط سوپرِ اسکات و ددلیفت، بنشینم و گریه کنم. گاهی ویرانی هم‌این قدر هم‌سایه است.

زمزمه‌ای بیار خوش

2011-01-18T22:08:00.000+03:30

هدفون توی گوشم بود و چیزی از حرف‌های راننده نمی‌شنیدم. بعد هدفون را درآوردم و پرسیدم تا تخت‌طاووس هم می‌رود؟ گفت می‌رود. با صدایی که انگار بهشت. از آن صداهای خوش جاافتاده‌ی مردهای پنجاه شصت‌ ساله. تازه خوب نگاهش کردم. موهای سفید، سبیل پرپشت عموبپژن‌وار، ته‌ریش خاکستری. فکر کردم که خودش می‌داند چه صدای خوشی دارد؟ خودش حواسش هست؟ کسی به‌ش گفته تا حالا؟ بی‌رحمی است اگر نگفته باشد. توی این پنجاه شصت سال کسی به‌ش گفته «یه‌کم دیگه حرف بزن»؟ کسی به‌ش‌ گفته «یه چیزی بگو دلم وا شه»؟

*Death was the glass; death was between us

2011-01-15T21:27:00.000+03:30

زیاد به مرگ فکر می‌کنم. اولین رویارویی جدی‌ام با مرگ، توی بیست و سه سالگی اتفاق افتاد. قبل از آن مرگ یا به آدم‌های نه چندان نزدیک به خودم مربوط می‌شد یا اساسا کوچک‌تر از آن بودم که به مرگ فکر کنم. مرگ نغمه، آن قدر زیبا، آن قدر جوان، آن قدر بی‌نقص و آن قدر نزدیک به خودم، عجیب‌ترین و بی‌رحمانه‌ترین تجربه‌‌ام از مرگ بود. ناباوری و بهت روزهای اول کم‌کم تمام شد. یک روز نشسته بودم توی هال و بعد ناگهان یادم آمد که نغمه، آخرین بار، روی مبل روبه‌رویم نشسته بود. به مبل نگاه می‌کردم و این که حالا کسی روی مبل ننشسته، مرگ نغمه را تبدیل به واقعیتی گریزناپذیر می‌کرد.

بعد از نغمه، زیاد به مرگ فکر می‌کنم. بیش‌تر کنج‌کاو ام. دوست دارم بدانم تجربه‌ی مرگ چه شکلی است؟ تجربه‌ی خود مرگ، نه تجربه‌های نزدیک به مرگ. اصلا کسی چه می‌داند این تجربه‌ها به مرگ واقعی شبیه هستند یا نه، و اگر شبیه‌ اند، چه‌قدر؟ دوست دارم بدانم نغمه چی را تجربه کرد؟ به این فکر می‌کنم که دوست دارم خودم چه‌طور بمیرم؟ غرق شدن، سقوط و سوختن از همه چیز وحشت‌ناک‌تر به نظر می‌رسد. واقعیت این است که دوست ندارم بدنم بعد از مرگ، زشت باشد. منطقا نباید اهمیتی داشته باشد. وقتی که دیگر نیستی، زیبایی بدن چه اهمیتی دارد؟ اما ساعت‌ها به هم‌این فکر می‌کنم. مثلا، تمام ام‌روز.

*. عنوان از A Haunted House ویرجینیا وولف

دل نهادم به صبوری

2011-01-14T20:01:00.000+03:30

یک. هم‌این چند روزی که نوشتن توی oh life را شروع کرده‌ام، فهمیده‌ام که وقتی به انگلیسی درباره‌ی خودم می‌نویسم، به واقعیت نزدیک‌تر ام. به فارسی که درباره‌ی خودم می‌نویسم، کلمه‌ها تند و تند پشت سر هم ردیف می‌شوند. بعدتر که می‌خوانم، به نظرم می‌رسد که اگر آن کلمه را به جای این یکی می‌گذاشتم، به خود واقعی‌ام نزدیک‌تر بود. بدتر از آن تشبیه‌ها و استعاره‌های دست‌وپاگیر و مندرس اند. به انگلیسی که می‌نویسم، مجبور ام بیش‌تر به کلمه‌ها فکر کنم. وقتی می‌نویسم grief، منظورم دقیقا هم‌این grief است، نه sadness يا sorrow يا هر چیز دیگری. دلیل دیگرش هم احتمالا این است که انگلیسی‌ها را کسی نمی‌خواند. فکر می‌کنم توی وبلاگ مخفیه هم وضع فارسی نوشتنم از این‌جا به‌تر است، چون هی حذف نمی‌کنم. می‌نویسم و تمام.

دو. آش‌پزی حالم را خوب می‌کند. ظهر که بعد از گریه‌هام، بوی برنج پیچیده بود توی خانه و داشتم میگوها را تفت می‌دادم، مطمئن شدم. آن لحظه‌ای که غذا را می‌چشم و از مزه‌اش خوشم می‌آید، دختری توی دلم می‌رقصد. از ام‌روز ظهر، برنامه‌ام برای زندگی این است که یا بروم یک جایی توی لبنان، ترجیحا جبیل، آش‌پزی کنم یا بروم پراگ، بچه بسازم (سلام نسیم راهبه). انگیزه‌ی دیگری برای رفتن ندارم. دست‌کم الان ندارم.

سه. احتیاج دارم بنویسم. یک‌ جور وراجی مکتوب.

And my kingdom turns to sand and falls into the sea

2011-01-13T23:44:00.000+03:30

مغشوش. کلمه‌اش باید هم‌این باشد. به هم ریخته‌ ام. کتاب، از یک‌ جایی هم‌آن اوایل فصل دوم جلوتر نمی‌رود. بعد از ده کلمه ذهنم دیگر مال خودم نیست. هیچ چیز مال خودم نیست انگار. مثل آبی که از لای انگشت‌هات بچکد روی زمین. چه‌جوری یاد گرفتم این‌ها را پنهان کنم؟ چه‌‌جوری ام‌شب نشستم کنار مهمان‌ها و درباره‌ی هزار چیز بی‌ربط به خودم حرف زدم؟ چه‌طور صدام نلرزید پشت تلفن؟ چه‌طور بعدش قهوه درست کردم و به فالم خندیدم؟ چه‌طور دارم نمی‌میرم؟

بين حلمي و بين إسمه كان موتي بطيئاً...

2011-01-06T22:17:00.000+03:30

ایستاده بودم منتظر تاکسی و فکر می‌کردم چه عجیب است که هم‌این الان، همه با هم، گریه نمی‌کنیم. چه‌طور تاب می‌آوریم؟ به چی چنگ زده‌ایم که این جوری مانده‌ایم روی آب؟ چرا تسلیم نمی‌شوم؟ این روزها که میل به گریه در من از همیشه بیش‌تر است، چرا تسلیم نمی‌شوم؟ چرا مثل آن دختری که چند سال پیش دیدم، نرسیده به میدان ولی‌عصر، نمی‌نشینم توی پیاده‌رو و گریه نمی‌کنم؟ چرا می‌جنگم با خودم؟ چرا دی‌شب که شعر می‌خواندم و گریه‌ام گرفت، کتاب را بستم؟ چند روز است گریه نکرده‌ام؟ چند روز است؟ طبیعی‌تر، غریزی‌تر و حتی - چه مضحک است که این‌جا پای منطق را وسط می‌کشم ـ منطقی‌تر نیست که گریه کنم؟ وحشیانه، بی‌وقفه، بی‌امان؟

تاکسی گیرم نیامد. پیاده برگشتم. گریه هم نکردم.

از اون ماه که گم شد توی مرداب

2011-01-01T21:14:00.000+03:30

می‌نشستیم روی چمن‌ها یا کنار سکوی روبه‌روی‌ آمفی‌تئاتر و ساعت‌ها حرف می‌زدیم. با آن آدم واقعا می‌شد حرف زد، می‌شد شنید. لازم نبود وانمود کنی. می‌شد صرفا بیست ساله بود، در مطلق‌ترین شکل ممکن. با آن آدم می‌شد قدم زد، سر کلاس پچ‌پچ کرد، به زمین و زمان خندید، کتاب خواند.

حالا گاهی ای‌میل می‌زند. من ای‌میل‌هایش را تند تند می‌خوانم و دلم می‌خواهد ردی از آن آدم پیدا کنم. از آن آدمی که خشک‌مغز نبود، حکم نمی‌داد، مهربانی و هم‌دلی بلد بود، کلمه‌هاش زخم نمی‌زدند، از آن آدمی که صبور بود، که فکر می‌کرد. توی جمله‌ها می‌گردم و پیداش نمی‌کنم. نفرت و اشتیاقِ انتقام و میل به له کردن، جای همه‌ی آن‌ها را گرفته. می‌فهمم. گیر کرده‌ایم لای چرخ‌دنده‌های بزرگ آهنی و هر کداممان یک‌ جور دست و پا می‌زنیم. ولی هنوز گاهی توی خیالم می‌ایستم روبه‌روش، صورتش را می‌گیرم توی دست‌هام و به‌ش می‌گویم: حیف شدی. حیف شدی دختر. حیف شدیم.

به خون خویش مستعجل

2010-12-31T18:13:00.000+03:30

هر بار شروع می‌کنم و هنوز به جمله‌ی دوم نرسیده، پشیمان می‌شوم. فکر می‌کنم که چه فایده؟ این روزهام توضیح‌دادنی نیست. چه‌جور می‌شود گفت؟ اصلا می‌شود گفت؟ و فکر می‌کنم که بگذار بگذرد. بگذار هم‌این جوری در سکوت بگذرد.

I never let them see the tears I held inside

2010-12-25T21:34:00.002+03:30

من داشتم نان‌ها را می‌بریدم. او هم‌آن‌جوری با صدای بلند چیزی گفت درباره‌ی بابا. بد؟ نه. حرفی که زده بود بیش‌تر به نظرم بی‌رحمانه و ناعادلانه می‌آمد. توی کلمه‌ها و لحنش هم‌دلی نبود. من نمی‌فهمیدم چه‌طور می‌شود درباره‌ی مردی مثل بابا این‌ طور حرف زد. سنگین‌دلی‌ نهفته توی جمله‌های ظاهرا مودبانه را نمی‌فهمیدم. گفت و گفت، آن قدر که دیگر نمی‌توانستم. قیچی نان‌بری توی دست‌هام می‌لرزید و سرم تیر می‌کشید. می‌دانستم کافی است دهان باز کنم تا سیل کلمه‌های وحشی‌ام بریزد بیرون و می‌دانستم این بیش‌تر از سکوتم بابا را آزار می‌دهد. ایستاده بودم هم‌آن‌جا، کنار میز، پشتم را کرده بودم به او و ساکت، نان‌ها را به‌ شکل مربع‌های هم‌اندازه‌ بریده بودم و اشک‌هام چکیده بودند روی صورتم.

نتوانستم ببخشم. هیچ‌وقت. اگر درباره‌ی خودم حرفی زده بود، شانه بالا می‌انداختم، فراموش می‌کردم، ناشنیده می‌گرفتم. درباره‌ی بابا بی‌رحمانه حرف زده بود و قلبم با او بی‌رحم شده بود.

نتوانستم ببخشم.

God blessed the broken road

2010-12-23T23:48:00.000+03:30

رفته بودم پیاده‌روی. سر راه فلفل‌ دلمه‌ای و سبزی خوردن و زیتون هم خریده بودم. صدای اذان پیچیده بود توی خیابان. موذن‌زاده نبود البته، اما اذان خوبی بود. ماه توی آسمان خوش‌گل بود و این حالم را خوب می‌کرد. بابا اس‌ام‌اس زد که: رسیدم خونه، نزدیک‌ ای که بیای با هم چایی بخوریم؟ جواب دادم که: نزدیک‌ ام.

به ذهنم رسید که آدم خوش‌شانسی بوده‌ام. زندگی‌ام پر بوده از مهربانی‌های کوچک. هزار جور پیچ و تاب خورده‌ام، اما آدم‌های دور و برم مهربان بوده‌اند. زیاد دوست‌ داشته‌ام، زیاد دوستم داشته‌اند. بلد ام به آدم‌ها بگویم دوستشان دارم. بلد ام ببوسمشان. بلد ام محکم بغلشان کنم. آدم خوش‌شانسی بوده‌ام که زندگی‌ام پر بوده از هدیه‌های کوچک بی‌‌دلیل، آدم‌های دل‌نشین، اس‌ام‌اس‌های «نزدیک‌ای که بیای با هم چایی بخوریم؟».

لأني أحبّك يجرحني الماء

2010-12-19T21:42:00.000+03:30

توی ذهنم مقدمه‌ای بلندبالا نوشته بودم که آخرش بگویم محمود درویش خیلی شاعر به‌دلی است برای من ِ الان و این‌جا. بعد دیدم چه کاری است خب؟ آخرش را هم‌این اول بگویم که به‌تر است. جان کلام این که محمود درویش هیچ‌وقت مثل الان ِ زندگی‌ام، این‌جا که ایستاده‌ام، به‌ جان و دلم ننشسته بود. قلابش به گوشه‌ی دلم گرفته. بیش‌تر از هر شاعر دیگری به این شب‌ها و این روزهام ربط دارد. بی‌خوابم می‌کند، نفسم را می‌برد، زخم می‌زند، محض و مطلق است. در برابرش بی‌دفاع ‌ام. ام‌شب، الان، این‌جا محمود درویش از هر شاعر دیگری به قلبم نزدیک‌تر است.

...که اندرون جراحت‌رسیدگان چون است

2010-12-18T22:03:00.000+03:30

کارم طول کشیده بود و به ساعت ملاقات بیمارستان نمی‌رسیدم. تلفن زدم که حالش را بپرسم. صدای غریبه‌ای از آن ور خط جواب داد. حرف نامفهومی زد که توی شلوغی خیابان خوب شنیده نمی‌شد. بعد قطع شد. یک بار دیگر شماره‌اش را گرفتم و این بار کسی جواب نداد. دلم ریخت. دوباره گرفتم. باز هم‌آن صدای غریبه‌ی نامفهوم. گوشه‌ی پیاده‌رو ایستاده بودم. چند دقیقه طول کشید تا توانستم بگیرمش و «الو» گفتنش خیالم را راحت کند. چند جمله‌ی کوتاه گفتیم. بعد ایستاده بودم گوشه‌ی پیاده‌رو، بغض‌کرده، ترسیده، یخ‌زده، فلج، لرزان. چند دقیقه‌ از دستش داده بودم. چند دقیقه‌ مرده بودم.

For I have known them all already, known them all

2010-12-17T22:14:00.000+03:30

به نظرم رسید شده‌ام آدمی شبیه ز. هم‌آن ز که جایی قانع شده بود. قبول کرده بود که زندگی قرار نیست چیز دیگری باشد، چیز دیگری داشته باشد. ز که آن وقت‌ها کوچک، کم و یک‌نواخت به چشمم می‌آمد. حالا، بعد از چند سال، فکر می‌‌کنم که شده‌ام آدمی شبیه ز. شاید بد نباشد. شاید اصلا بد نباشد. ولی این آن چیزی نیست که می‌خواستم. نه، این «آن» نیست و تا حد مرگ غم‌گینم می‌کند.

پ.ن. عنوان از The Love Song of J. Alfred Prufrock تی‌.‌اس. الیوت

خواب دیده‌ام؟ خواب بوده‌ام؟

2010-12-16T21:10:00.000+03:30

مشعل نجفی‌ها کشف نوجوانی‌ من و جنان و جیران بود. هر سال، شب‌های تاسوعا و عاشورا باید می‌رفتیم تماشای مشعل نجفی‌ها. این که واقعا مشعل مال هیأت نجفی‌ها بود یا فقط اسمش این بود، نمی‌دانم. یک مشعل هم نبود. چهل پنجاه مشعل بزرگ بودند که هر پنج شش‌تا روی یک چوب بزرگ نصب می‌شدند و مردها این چوب‌ها را می‌گذاشتند روی شانه‌هایشان. بقیه‌ی دسته هم طبال‌هایی بودند که طبل‌های مخصوصی داشتند که جای دیگری ندیده‌‌ام.

آخرهای شب مشعل نجفی‌ها راه می‌افتاد توی خیابان و طبال‌ها طبل می‌زدند. با ضرب‌آهنگ عجیبی که غم نداشت، فقط انگار می‌خواست بگوید که قرار است اتفاقی بیافتد. جنان از کسی شنیده بود که شب‌های تاسوعا و عاشورا، لشکر کوفه برای ترساندن زن‌ها و بچه‌ها، مشعل به دست دور خیمه‌ها می‌چرخیده‌اند. مشعل نجفی‌ها هم‌این قصه را تعریف می‌کرد. بی‌ هیچ کلمه‌ای. خبری از مداح و روضه‌خوان و روضه نبود. مشعل‌های بزرگ بودند و ضرب‌آهنگ عجیب طبل‌ها که ته دلت را خالی می‌کرد. آن بی‌کلمگی را دوست داشتم؛ آن بوم بوم بومی را که می‌گفت فردا اتفاقی می‌افتد؛ آن بهت و واهمه‌ را؛ آن سکوتی را که تا چند دقیقه بعد از عبور مشعل هم توی فضا می‌ماند.

حالا چند سالی هست که رد مشعل نجفی‌ها را گم کرده‌ام. کسی خبری ازش ندارد. دلم برای آن بی‌کلمگی کامل تنگ شده.

انفطار

2010-12-13T21:46:00.001+03:30

از صبح چشمم به آسمان بود. دلم می‌خواست بروم یک جایی زیر آسمان. در عوض با چندتا آدم جدی کسل‌کننده نشسته بودیم زیر سقف و حرف‌های جدی کسل‌کننده می‌زدیم: «پروژه‌های تحقیقاتی»، «آینده‌ی هم‌کاری‌ها»، «بار اول است که ایران می‌آیید؟»، وسطش چندتا شوخی خنک، خنده‌های الکی. ف یواشکی توی گوشم گفت: این پسره خوب‌ اه ها. گفتم: اوهوم. گفت: ولی حلقه دستش‌ اه. گفتم: اوهوم. پنج دقیقه بعد دوباره گفت: ولی خوب‌ اه ها. طبیعتا من باز گفتم: اوهوم. این‌جوری خودم را رساندم تا ظهر.

سر ناهار «پسره» پرسید که می‌تواند نظر شخصی‌ام را درباره‌ی چیزی بپرسد؟ ف از خنده قرمز شده بود. یک جوری نگاهش کردم که یعنی زهرمار. به «پسره» گفتم که بپرسد. پرسید که به عنوان یک ایرانی نظرم درباره‌ی این که دور بعدی مذاکرات با 1+5 قرار است توی استانبول برگزار شود، چیست؟ یا خود خدا. راستش این بود که به‌ عنوان زنی که دلش تاب ندارد و بغض دارد خفه‌اش می‌کند و بیست و چند روز است که سردرد امانش را بریده و دلش یک تکه آسمان می‌خواهد، کل مذاکرات به پاشنه‌ی کفشم هم نیست. اما این را چه‌جوری باید به انگلیسی سلیس گفت آخر؟ آن یکی هم‌کار از راه رسید و سوالی درباره‌ی اورهان پاموک پرسید. حرف کشید به ادبیات و نوبل و یونس امره و هوای آنکارا و نجات پیدا کردم.

عصر، تصور سر کلاس نشستن هم برایم محال بود. دم غروب، راه افتادم سمت خانه. توی ترافیک که گیر کرده بودیم و باران گرفت، یادم آمد که تاجون می‌گفت اگر وقت باران، سوره‌ی انفطار را بخوانی، یک آرزویت برآورده می‌شود. هیچی از سوره‌ی انفطار یادم نبود جز هم‌آن آیه‌ی اول: «اذا السماء انفطرت...». دلم می‌خواست حرف تاجون را مثل وقتی که شانزده ساله بودم، باور کنم. دلم می‌خواست زیر باران سوره‌ی انفطار بخوانم و مطمئن باشم که همه‌ چیز درست می‌شود.

حالا نشسته‌ام این‌جا، هی زیر لب می‌خوانم: «اذا السماء انفطرت...» و قلبم دارد پاره می‌شود.

But now I'm only falling apart

2010-12-10T11:46:00.000+03:30

قاعده و قانون ندارد. آدم دلش می‌خواهد که داشته باشد. دست‌کم من دلم می‌خواهد. اما ندارد. یک‌‌باره خراب می‌شود روی سرم. بیدار می‌شوم و دیوارها تنگ، سقف، پایین و پایین‌تر. آن‌قدر که فکر می‌کنم دیگر از این بدتر، از این دل‌تنگ‌تر، از این دیوانه‌وارتر نمی‌شود. می‌شود. هیچ‌وقت به ته تهش نمی‌رسم. خوب بود اگر آدم جایی محکم کوبیده می‌شد به زمین و صدای خرد شدن استخوان‌های خودش را می‌شنید. آن وقت می‌شد مطمئن باشد که افتادن تمام شده، تمام شده.

ای‌میل‌های فری‌ ای‌بوکز و آل رسپیز هم دیگر فایده‌ای ندارند. این جور روزها هیچ چیز فایده‌ای ندارد.

پشت پنجره‌مان روز است

2010-12-03T22:38:00.000+03:30

یک خط از شعر یادم نمی‌آمد. کتاب دم دستم نبود. می‌توانستم دست به دامن گوگل شوم البته، اما خوش داشتم خودم بگردم و جایی، ته‌ته‌های ذهنم، پیداش کنم. از صبح هی فکر کرده بودم و آن یک خط یادم نیامده بود. شب که داشتم برمی‌گشتم خانه، هم‌این که تاکسی راه افتاد و باد یک جوری خودش را از لابه‌لای روسری سراند توی گردنم، یادم آمد که «خلف شباكنا نهار». سرم را تکیه داده بودم به پشتی صندلی و دلم می‌خواست باور کنم. منظورم این است که وقتی شاعر حزن‌زده‌ای مثل محمود درویش، جایی گفته باشد «خلف شباكنا نهار»، آدم وسوسه می‌شود باورش کند. گیرم که جایی دیگر هم گفته باشد «أصبح الحب مذبحة».

Mother, should I build the wall...

2010-11-29T22:25:00.000+03:30

هنوز می‌توانی بدترین زخم‌ها را به من بزنی. فرقی نمی‌کند چند ساله باشم. فرقی نمی‌کند کجای زندگی ایستاده‌ باشم. در برابر تو بی‌دفاع ام. می‌توانی با یک جمله‌ی پنج شش کلمه‌ای دنیا را بکوبی توی سرم. کلمه‌های ساده‌ات می‌توانند آن قدر دردناک باشند که نفسم بند بیاید. این قدرت را داری که زخمی‌ام کنی و بی‌رحمانه قدرتت را به رخم می‌کشی. در مواجهه با تو هم‌آن موجود سه کیلو و صد و پنجاه گرمی‌ ام که از لای پاهات سُر خورده وسط زندگی. این واقعیت خلع سلاحم می‌کند.

البته که دوستت دارم، البته که دوستت داشته‌ام ـ حتی در گیرودار بدترین دعواهایمان ـ و البته که دوستت خواهم داشت. اما چه تلخ می‌توانی باشی، چه گزنده. چه شکننده ام پیش تو مامان.

آخ، مامان...

Lest we forget how fragile we are

2010-11-28T22:35:00.000+03:30

وسط حرف زدن از ماجرایی معمولی نگاهش غم‌گین می‌شود. وقفه. من این طرف میز نشسته‌ام. مدادم را می‌گذارم روی میز که دستش را بگیرم. حرفش را از سر می‌گیرد. دستم دوباره مداد را برمی‌دارد. حاشیه‌های سفید کاغذ را سیاه می‌کند. خط‌های بی‌معنی می‌کشد.

احساس می‌کنم کسی توی تاریکی چراغی روشن کرده و من چیزی دیده‌ام که نباید. آن سکوت میان دو جمله، آن وقفه‌ی کوتاه را دیده‌ام که از چشم بقیه پنهان مانده. قرار نبوده بفهمم این قدر غم‌گین است. دری را اشتباهی باز کرده‌ام.

I brought you this book and this photo. I'm not smiling in it. I don't know how to do that: hold a smile

2010-11-27T23:03:00.000+03:30

عکس‌ توی خانه‌ی آن‌ها گرفته شده. چند هفته پیش. نیم‌رخم پیداست و انگشتر بزرگ سبزم. درباره‌ی عکس‌های خودم سخت‌گیر ام. معمولا دوست‌شان ندارم. شبیه من نیستند. اما این یکی... توی این عکس من غایب ام. حواس‌پرت. دور. شبیه خودم ام، خود آن شبم، توی خانه‌ی آن‌ها. این یکی را دوست دارم.

‍پ.ن. عنوان البته که از Cold Mountain

و أعرف أن هواك انتحار

2010-11-27T21:27:00.000+03:30

ام‌شب خوش ام. هم‌این جوری بی‌ دلیل. بی هیچ اتفاق تازه‌ای. ام‌شب آشتی‌ ام. با همه. با خودم. بی هیچ توضیحی. بی هیچ توجیهی. فقط آشتی‌ام. پذیرفته‌ام که قرار نیست و نبوده که جور دیگری باشد. ناگهان یادم افتاده که توی این داستان ـ و توی همه‌ی داستان‌های دیگر ـ آدم تنها است و قرار نیست کسی مواظبش باشد. ام‌شب این غم‌گینم نمی‌کند، سبکم می‌کند.

ام‌شب خوش ام.

I shut my eyes and all the world drops dead

2010-11-21T22:42:00.000+03:30

لاوی‌داوی‌هام فردا برمی‌گردند. قصدم این بود که دوشنبه‌ی عجله‌شنبه‌ام را تعطیل کنم و خانه را از وضعیت زوال‌ بعد از چند وقت زندگی مجردی نجات دهم. توی خانه‌ی بزرگ که تنها باشی، همیشه گوشه‌هایی از خانه متروک می‌‌شوند. کسی روی مبل‌های پذیرایی نمی‌نشیند. یکی از دست‌شویی‌ها بی‌استفاده می‌ماند. از میز غذاخوری هشت‌نفره‌ی وسط هال، مهاجرت می‌کنی به صندلی کنار پیش‌خوان آش‌پزخانه یا کاناپه‌ی روبه‌روی تلویزیون. گل‌دان روی میز خالی می‌ماند، چون کسی گل نمی‌خرد. تو حواست نیست و هم‌این خرده‌ریزها خانه را به زوال می‌برند. این است که هر چند وقت یک ‌بار باید آستین‌هات را بالا بزنی و نجاتش بدهی.

خلاصه که قصدم این بود که فردا نروم سر کار. نشد. رئیس کوچک جلسه‌ی صبحانه گذاشت. نظر من این است که صبحانه‌ی کاری چه کوفتی است دیگر؟ صبحانه را باید با خیال و لباس راحت خورد، با موهای ولو، جایی که بتوانی راحت انگشت‌های مربایی‌ات را بلیسی و خرده‌نان‌ها را از روی میز برداری و بخوری. نظر رئیس کوچک به نظر من نزدیک نیست و هی جلسه‌ی صبحانه می‌گذارد. با همه‌ی احترامی که برایش قائل‌ ام، باید بگویم خاک بر سرش. به رئیس گفتم که برای جلسه می‌روم، اما بیش‌تر از آن نمی‌توانم بمانم. نگفتم باید بیایم خانه‌مان را نجات بدهم البته. نه‌گمانم که اگر می‌گفتم هم می‌فهمید.

قرار است برای فردا شب ته‌چین قالبی، سوپ قارچ و کیک سیب بپزم. خودم با خودم این قرار را گذاشته‌ام یعنی. کیک سیب را الان از فر بیرون آوردم و منتظرم سرد شود تا از قالب درش بیاورم. مرغ ته‌چین هم توی مخلوطی از ماست و پیاز و ادویه‌جات استراحت می‌کند. میوه‌‌ها و سبزی‌جات و سایر خرت‌وپرت‌های خریده‌شده را سر و سامان دادم. لباس‌ها را هم از ماشین لباس‌شویی درآوردم و روی بند پهن کردم. آش‌پزخانه و حمام و دست‌شویی‌ را شسته‌ام. گردگیری را گذاشته‌ام برای فردا، زیرا که دوستش ندارم و هرچه دیرتر، به‌تر. ژله و سالاد را هم فردا درست می‌کنم. پنجره‌ها را هم باز گذاشته‌ام که هوای خانه عوض شود و بوی سیگار توی خانه نماند و ژاکت به تن نشسته‌ام این‌جا. مثلا که حالم خوب است، مثلا که هر بار چشمم را می‌بندم، قلبم مچاله نمی‌شود.

پ.ن. عنوان از Mad Girl's Love Song سیلویا پلات

كشظايا البللور المكسور

2010-11-20T22:16:00.000+03:30

دی‌شب توی گودر چند خط از این شعر کشنده‌ی نزار قبانی را روی یک عکس گذاشته بودم. بعد نگار پرسید که «الثم» یعنی می‌بوسم؟ می‌دانستم یکی از معنی‌هاش هم‌این است و این‌جا هم، ‌هم‌این معنی را می‌دهد. صبح توی فرهنگ لغت که نگاه کردم دیدم «لثم» به‌جز بوسیدن، به‌معنای زخم زدن هم هست.

اصلا دلم یک‌ جوری است از صبح تا حالا. هی یادم می‌آید که یک جایی، توی یک کلمه، بوسیدن و زخم زدن به هم رسیده‌اند و یکی شده‌اند. اصلا دلم یک‌ جوری است...

می‌پیچم و سخت می‌شود دام

2010-11-02T21:26:00.000+03:30

دلم مانده پیش جورا‌ب‌های پشمی‌ای که دی‌روز توی آن مغازه‌ی وسط‌های خیابان میرزای شیرازی دیدم. عجله داشتم و نایستادم که بخرم. دوشنبه‌ها همیشه عجله دارم. از هفت صبح که از خانه می‌زنم بیرون تا نه و ده شب که برگردم، عجله دارم. همه‌اش دارم خودم را از یک جایی می‌رسانم به یک جای دیگر. دوشنبه‌ها عجله‌شنبه‌ی من‌اند. اما دوستشان دارم. در واقع همیشه دوشنبه‌ها و پنج‌شنبه‌ها را دوست داشته‌ام. هم‌این‌ جوری بی‌دلیل مهرشان به دلم افتاده.

داشتم می‌گفتم، دلم مانده پیش آن جوراب‌های پشمی. ام‌شب که ایستاده بودم توی صف اتوبوس و پاهام یخ زده بودند، به سرم زد که بروم حسن‌آباد، نخ پشمی بخرم و برای خودم جوراب ببافم. بعد یادم آمد که بلد نیستم. البته توی حرفه‌ و فن راه‌نمایی سعی کرده بودند به ما یاد بدهند چه‌طور جوراب ببافیم، اما آدم توی سربه‌هوایی سیزده‌ چهارده‌سالگی از کجا باید بداند که ممکن است یک‌ وقتی، نزدیکی‌های سی‌‌سالگی‌اش مثلا، هوس جوراب‌بافی بزند به سرش؟ این بود که من هیچ‌وقت از بافتن شال گردن و کلاه و بلوز و این دست‌کش‌هایی که چهار انگشت را یکی فرض می‌کنند، جلوتر نرفتم. عاقبتش شده این که دلم می‌خواهد جوراب پشمی ببافم و بلد نیستم. بعد ترجیح دادم که فعلا این واقعیت را نادیده بگیرم که بلد نیستم جوراب ببافم و هم‌این طور که منتظرم اتوبوس بیاید، خیال‌بافی کنم که دوست دارم جوراب‌های پشمی‌ای که می‌بافم، چه رنگی باشند و دوست دارم جز خودم برای کی‌ها جوراب پشمی ببافم و دوست دارم موقع بافتنشان به چی فکر کنم. بعد اتوبوس آمد، اما من سوار نشدم. چون سه‌شنبه‌ها عجله‌شنبه‌ی من نیستند و من توی روزهایی که عجله‌شنبه‌ام نیستند به خودم حق می‌دهم درباره‌ی انتخاب صندلی‌ام توی اتوبوس جوری سخت‌گیری کنم که انگار اگر روی یکی از چهار صندلی محبوبم ـ دوتا صندلی کنار پنجره‌ی ردیف اول و دوتا صندلی کنار پنجره‌ی آخرین ردیف ـ ننشینم، دنیا به آخر می‌رسد. صندلی‌های منفورم هم آن هشت‌تا صندلی‌ای هستند که یکی می‌نشیند روبه‌رویت و زل می‌زند توی صورتت و تو مجبوری که آهنگ گریه‌دار گوش نکنی. چون هر قدر هم جلوی اشکت را بگیری، چانه‌ات می‌لرزد و آدم روبه‌رویی جوری نگاهت می‌کند که یعنی «آخی» و تو از آخی گفتن غریبه‌ها متنفری.

بله، ایستادم توی خیابان، به زن‌های پشت سرم گفتم: «بفرمایید، من سوار نمی‌شم» و با پاهای یخ‌زده به جوراب‌های پشمی و آهنگ‌های گریه‌دار فکر کردم. حالا فکر نکنید که من همه‌اش نشسته‌ام یک گوشه و آهنگ‌های گریه‌دار گوش می‌کنم و چانه‌ام می‌لرزد. آن بالا نوشته Things you can't tell just by looking at her. یک دلیلی داشته دیگر. چرا دارم این قدر پرت و پلا می‌گویم؟ اصل مطلب چیز دیگری است: دلم گرفته. از خنده‌هام معلوم نیست لابد، اما دلم گرفته.

Sans une parole

2010-10-01T19:25:00.000+03:30

حالا یک هفته‌ای هست که هی می‌خوانم Il a mis le café و پیش‌تر نمی‌روم. خیلی که دوام بیاورم، می‌رسم به Sans me parler. هربار گریه‌ام می‌گیرد. فردا صبح، ساعت 7:45 باید نوشته‌ام را بدهم دست ف و هنوز هی گریه‌ام می‌گیرد. ف احتمالا نوشته‌‌های من و بقیه را می‌گذارد لابه‌لای کاغذهاش، بعد کمی حرف می‌زنیم، بعد من بدو بدو می‌روم که به کار و زندگی‌ام برسم، بعد ف عصر ای‌میل می‌زند که کار را خوانده و به نظرش چیز خوبی است، اما به‌تر است که این کلمه را با آن کلمه جابه‌جا کنم و من شب که ای‌میلش را می‌خوانم، جواب می‌دهم که باشد، چون به هر حال ف معلمم است و به هر حال‌تر، حوصله‌ی بحث کردن ندارم.

ف نمی‌داند که من یک هفته گریه کرده‌ام چون هی خوانده‌ام Il a mis le café. فکرش را هم نمی‌کند تصویر مردی که قهوه می‌ریزد، این قدر گریه‌دار باشد. از دید ف گریه مال سطرهای آخر است: Et moi j'ai pris ma tête dans ma main, et j'ai pleuré. از دید من گریه خیلی قبل‌تر شروع شده. قبل‌ از رفتن مرد، قبل‌ از آمدن مرد حتی. گریه وقتی شروع شده که زن چشم‌هاش را باز کرده. توی تاریک و روشن صبح. توی اتاقی که من دقیقا می‌دانم چه شکلی است. توی تختی که من بلدمش اما نمی‌توانم بگویم، چون گریه‌ام می‌گیرد. هم‌آن‌ طور که هفته‌ی پیش سر کلاس گریه‌ام گرفت و خفه شدم. نمی‌خواستم ف و بقیه گریه‌ام را ببینند. آدم گنده‌دماغی‌ام که دوست ندارم هر کسی گریه‌ام را ببیند. زن بیدار می‌شود و می‌رود توی آش‌پزخانه. آش‌پزخانه‌ی خالی، سرد، خواب. آش‌پزخانه‌‌ی بی‌رمق. گریه مال هم‌این‌ جای قصه است. من به‌خاطر هم‌این جای قصه گریه می‌کنم. ف این را نمی‌فهمد. من هم حرفی نمی‌زنم.

ای دل، تو مرا نمی‌گذاری‌ک بنشینم و صبر پیش گیرم

2010-09-21T22:15:00.000+04:30

بی‌حوصله‌ ام. از همیشه بیش‌تر. هیچ‌وقت توی زندگی‌ام این‌ قدر بی‌حوصله، این قدر کم‌طاقت و این قدر نازک نارنجی نبوده‌ام. دو صفحه از یک کتاب را می‌خوانم و ادامه نمی‌دهم. یکی دو جمله ترجمه می‌کنم و دل‌زده می‌شوم. نیم ساعت توی سینما می‌نشینم و بعد جوری فرار می‌کنم که انگار توی قفس بوده‌ام. سرسری و شلخته آش‌پزی می‌کنم. حرف نمی‌زنم زیاد. به‌جاش تا دلتان بخواهد، به هر بهانه‌ای، بی هیچ بهانه‌ای اصلا، اشکم در می‌آید. حواس‌پرت‌ ام. هم‌این ام‌روز دو جای دست راستم را بریدم، دست چپم را موقع درآوردن غذا از فر سوزاندم و پام را هم توی باش‌گاه جوری کوبیدم به یکی از این آهن‌پاره‌های غول که کبود شده.

به سرم زده که استعفا بدهم. یک روز از خواب بیدار شوم، دوش بگیرم، آرایش کنم، بروم سر کار، همه‌ی وسایلم را جمع کنم، بروم توی اتاق رئیس، نامه‌ی استعفا را بگذارم روی میز و بیایم بیرون. هیچ برنامه‌ای هم برای بعدش ندارم. البته جز این که بروم موهام را قرمز کنم. بیش‌تر از آن که غصه‌دار باشم، بی‌حوصله ام. احساسم این است که به زحمتش نمی‌ارزد. هیچ چیز به زحمتش نمی‌ارزد.

فاک یو؛ یه تنوعیم هست*

2010-09-18T21:01:00.000+04:30

دی‌شب هم‌شهری داستان را که بستم و چراغ مطالعه را که خاموش کردم، توی ذهنم پستی نوشتم که با چند خط اول «قصیده‌ی بلقیس» نزار قبانی شروع می‌شد:

شکرا لکم

فحبيبتي قتلت...

اگر خوابم نمی‌آمد و قرار نبود چهار پنج ساعت بعد بیدار شوم و با بالش خداحافظی کنم، احتمالا هم‌آن وقت می‌نوشتمش. توی آن پست شرحه شرحه‌ات می‌کردم که این جور وقیحانه سرک می‌کشی توی زندگی‌ام و به این در و آن در می‌زنی تا از ریزترین جزئیاتش سر در بیاوری و آخرش هم زاری‌کنان می‌نوشتم که خوش‌حال باش، این‌جا را هم غریبه کردی و دیگر از خیلی چیزها نمی‌شود این‌جا نوشت و از این جور حرف‌ها. می‌نوشتم تقصیر توست که خیلی چیزها را نمی‌نویسم. چون خوش ندارم ذره‌بین دستت بگیری و جمله‌ها و کلمه‌هام را جان به لب کنی و دوره بیفتی بین همه‌ی آشناهای مشترک که بفهمی چی به چی‌ است. (و چه خوب که هیچ کدامشان هیچ نمی‌دانند و هر بار به در بسته خورده‌ای.) بله، توی آن پست می‌نوشتم تو باعث شدی بعضی وقت‌ها حرف‌هام را جایی بنویسم که هیچ‌ کس نخواند. تو باعث شدی خفه‌خون بگیرم. تو باعث شدی... خوابم می‌آمد و قرار بود چهار پنج ساعت بعد بیدار شوم و ننوشتم.

صبح که بیدار شدم، عصبانیت دی‌شب تمام شده بود. شیر و خرما خوردم و یادم آمد که برای ننوشتن بعضی چیزها دلایل دیگری داشته‌ام. دلایلی مهم‌تر از تو و نزدیک‌بینی احمقانه‌ات. یادم آمد همه‌ی این روزهایی که تو لای جمله‌ها و کلمه‌هام دنبال رد پای کسی گشته‌ای که دوستش دارم، من مشغول دوست داشتنش بوده‌ام. یادم آمد قبلا خوابش را هم نمی‌دیدم که کسی را بشود این جوری، بی‌دلیل، بی حساب و کتاب، دردناک، تلخ و شیرین و یله دوست داشت. یادم آمد که این دوست داشتن دستم را گرفته، زن‌ترم کرده. که قد کشیده‌ام توی این یک سال و تو هم‌‌آن ‌جایی مانده‌ای که بودی.

هااااااااااااااااه، سرخوش‌ام از صبح تا حالا. این‌جوری تلافی می‌کنم.

*. کپی‌رایت عنوان مال گودر شهرزاد است. می‌خواستم عنوان این باشد که «فرشته ره نبرد، تا به اهرمن چه رسد»، بعد که نت شهرزاد را توی گودر دیدم، شعر شیخ اجل از چشمم افتاد.

اسمك السر و حبك عيد

2010-09-17T09:32:00.000+04:30

کتاب را گرفته بودم دستم و نشسته بودم کنار پنجره‌، رو به آفتاب. رسیدم به «آه، صوتك صوتك صوتك، الهامس الحار...*». یک چیزی انگار توی من وحشی شد. یک چیزی رم کرد. پرید. لگد زد. سر رفت. یک چیزی چنگ زد به دلم.

نه. راستش هیچ‌کدام. کلمه‌ی درستش هنوز اختراع نشده. کلمه‌ی درستش را باید اختراع کنم.

چه‌طور باید یاد بگیرم که دلم این‌جور نلرزد؟

*. غاده السمان

إنّي اتنفّس تحت الماء... إنّي أغرق، أغرق، أغرق

2010-09-08T22:56:00.000+04:30

دارد خفه‌ام می‌کند. احساسم این است. زیر وزنش له می‌شوم. به آنا گفتم مطلقا تنهاییم. گفت که بدبین‌ام. گفتم به هر حال وضعیت گهی است. گفت گه کلمه‌ی قشنگی نیست برای توصیفش. گفتم اگر بخواهد می‌تواند اسمش را بگذارد میموزا، ولی وضعیت گه باقی می‌ماند.

بعد خداحافظی کردیم و کتاب خریدم و برگشتم خانه. رفتم توی انباری، همه‌ی نقاشی‌های قدیمی‌ام را ریختم توی یک کیسه‌ی بزرگ سیاه و گذاشتم توی سطل آشغال بزرگ ته خیابان. دوستشان نداشتم. به گمانم دیگر هیچ وقت نقاشی کردن را دوست نداشته باشم.

حالا کتاب‌های جدید را هم‌آن‌جور توی کیسه‌ها گذاشته‌ام وسط اتاق و نشسته‌ام سایت‌های آش‌پزی را زیرورو می‌کنم برای صبحانه‌ی هیجان‌انگیز روز جمعه. یک چیزی باید حالم را خوب کند. یک چیزی باید از یادم ببرد که دارم خفه می‌شوم. یک چیزی باید مرا روی آب نگه دارد.

And I don't mean maybe

2010-09-06T22:30:00.000+04:30

میم خواب دیده که من حامله‌ام. صبح غم‌گین بودم. ایستاده بودم کنار پرینتر که آمد و از پشت بغلم کرد و گفت: خواب دیدم حامله‌ای. من هم‌این جوری که بسته‌ی کاغذ توی دستم بود و سعی می‌کردم از بغلش بیرون بیایم، زدم زیر خنده. گفت: خوش‌گل شده بودی، عین فرشته‌ها. حالا شما خیلی جدی نگیرید. میم زیاد مبالغه می‌کند. آدم ابروهایش را هم که یک ردیف باریک‌تر کند، از نظر میم «خوش‌گل می‌شود، عین فرشته‌ها». ولی خب، خوب است که آدم سر صبح که دارد با پرینتر کلنجار می‌رود، یکی بیاید از پشت بغلش کند و بگوید که خوابش را دیده. از نظر من یکی که خوب است. گفت: حالا چی‌کارش می‌کنی بچه‌تو؟ رئیس هنوز نیامده بود و می‌شد شیطنت کرد. ادای مدونا را درآوردم که: I'm gonna keep my baby. گفت: پیرهن گل‌گلی حاملگی باید بخری. گفتم: می‌خرم خب، با صندل پاشنه کنفی. سین از راه رسید. ماجرای خواب را که شنید، خیلی جدی گفت: تعبیر حامله بودن تو خواب غم و غصه‌س. غصه داری.

من باورم نشد. توی دلم شانه بالا انداختم و دهن‌کجی کردم و باورم نشد که تعبیرش غم و غصه باشد. تعبیرش باید،‌ باید، باید چیز خوب و قشنگی باشد. مثل زن حامله‌ای که پیرهن گل‌گلی پوشیده. یک دست به کمر، یک دست روی شکم. سنگین، تنبل، سلانه. تعبیرش باید، باید، باید خوب باشد. این یک جمله‌ی امری است.

تا کی این ناوک دل‌دوز...

2010-09-05T00:56:00.000+04:30

کم آوردم. آن قدر که نزدیک بود خودم را بیاندازم توی بغل نون و یک دل سیر گریه کنم. خودم را جمع کردم. یادم بود که قرار نیست غصه‌ی من یکی هم اضافه شود به این روزهاش. تازه آدم باید چه توضیحی بدهد؟ چی باید بگوید وقتی این جور شکستنی شده؟ اشک‌هام را به زور نگه داشتم پشت پلک‌هام و هی لب‌خند الکی زدم.

موقع برگشتن دختری که توی تاکسی نشسته بود کنارم هی فینش را کشید بالا. به خیالم آمد که گریه‌ی مفصلی کرده و حالا رسیده به آن فین‌فین‌های آخر، هم‌آن‌جا که اشک‌هات دیگر تمام شده‌اند و راه نفست کم‌کم دارد باز می‌شود. حسودیم شد بهش. به این که یک جایی گیر آورده و حسابی گریه کرده. مطمئن نبودم البته که گریه کرده باشد. نگاه نکردم به صورتش. فکر کردم شاید نخواهد دختره‌ی غریبه‌ای که توی تاکسی نشسته کنارش ببیند که چشم‌هاش از گریه قرمز شده‌اند. گفتم می‌رسم خانه و گور پدر همه چیز، حسابی گریه می‌کنم. کولی‌بازی درمی‌آورم. می‌نشینم وسط اتاق، پا می‌کوبم به زمین و زار می‌زنم. اصلا یکی از آن گل‌دان‌های زشتی را که دوستشان ندارم، می‌شکنم. شاید حتی همه‌شان را. مشت می‌زنم به در و دیوار. چندتا خرده‌ریز را پرت می‌کنم. داد می‌زنم. یک کاری می‌کنم بالاخره که نفسم بالا بیاید. یک کاری می‌کنم.

مهمان داشتیم. مجبور شدم بنشینم و لب‌خند بزنم. آرواره‌هام از بغض درد می‌کنند. درد می‌کنند.

هر کس که دلی چون دل ما داشته باشد

2010-08-31T22:36:00.000+04:30

یک جایی، توی سوره‌ی قصص، می‌گوید: «و اصبح فؤاد ام موسی فارغا».* نفهمیده بودمش قبلا. ام‌روز عصر که دلم تیر کشید موقع خواندنش، تازه فهمیدم. هی راه می‌روم، هی دستم را می‌گذارم روی قلبم، هی می‌خوانم «و اصبح فؤاد ام موسی فارغا... و اصبح فؤاد ام موسی فارغا...». هی تیر می‌کشد لعنتی، تیر می‌کشد.

*. و دل مادر موسی (از امید و شکیب) خالی شد.

قد شغفها حبا...

2010-08-29T22:52:00.000+04:30

خسته بودم. از این خسته‌های له. باید مضارع حرف بزنم البته. خسته‌ام. از این خسته‌های له. روتختی را عوض کرده بودم و چپیده بودم لابه‌لای ملافه‌ها. بوی نرم‌کننده بوی خوبی است. خنکی ملافه‌ها خنکی خوبی است. گاهی امن‌ترین جای دنیا حتی. توی خواب و بیداری اس‌ام‌اس آمد. اس‌ام‌اس زده بود که خواب یوسف را دیده. اس‌ام‌اس زدم که آخ.

حالا سه سال است که رسم ما دوتا این است. گاهی، نیمه‌شبی، دم صبحی اس‌ام‌اس می‌زند که خواب یوسف را دیده. ترجمه‌اش می‌شود که بیداری؟ تلفن بزنم؟ اس‌ام‌اس می‌زنم که آخ. ترجمه‌اش می‌شود که بیدارم، تلفن بزن. بعدش او از یوسفش حرف می‌زند و من گوش می‌دهم.

می‌پرسد که تعبیر خوابش چیست؟ این که یوسف خندیده، یا حرفی زده یا کاری کرده. من جواب می‌دهم که تعبیر خواب بلد نیستم. نخواستم که یاد بگیرم یا بدانم که تعبیر خواب‌هایی که می‌بینم چیست. خواب‌هام قصه‌های خودم‌اند. دوست ندارم کسی تعبیرشان کند. حتی کم‌ پیش می‌آید که برای کسی تعریفشان کنم.

من هیچ وقت یوسف را ندیدم. بین ما یوسف اسمی بود که زیاد تکرار می‌شد ولی. یک قانونی باید باشد که آدم‌هایی که قرار است زود بمیرند اسمشان یوسف نباشد. حق ندارند اسمشان یوسف باشد. فراق و فقدان کنار اسم یوسف که بنشینند، زیادی دردناک می‌شوند انگار.
گاهی که توی اتوبوس از آن پسرک‌ها فال می‌خرم، یک «یوسف گم‌گشته باز آید به کنعان...» مشت می‌زند توی صورتم، لگد می‌زند به سینه‌ام. فکر می‌کنم که چه خوب این یکی به من افتاد. چه خوب که فال او نبود. چه خوب که من سپر شدم. من که یوسف را ندیدم هیچ‌ وقت، که یوسف نداشتم هیچ وقت، که می‌توانم آسان فال را توی دستم مچاله کنم.

که می‌گذرد...

2010-08-28T22:03:00.000+04:30

به گمانم خوبی بزرگ این روزها این است که با گذشتنشان به فصل خرمالوهای رسیده‌ی شیرین نارنجی - قرمز نزدیک می‌شویم. این‌جوری تاب می‌آورم.

نه دست ِ با تو در آویختن، نه پای گریز

2010-08-26T01:31:00.000+04:30

هفت‌تا ای‌میل کاری توی این‌باکسم هستند که باید این آخر هفته سر و سامانی بگیرند. فردا شب مهمانی داریم و بنابراین فقط جمعه را دارم. خیلی خوش‌خیالانه تصمیم گرفته‌ام جمعه‌ شب همه‌ی این ای‌میل‌ها را از این‌باکس فرستاده باشم توی آرشیو ای‌میل‌های کاری و شب با این‌باکسی خالی بخوابم. اصولا یکی از وسواس‌های من در زندگی این است که این‌باکس ای‌میل، این‌باکس اس‌ام‌اس‌، ریسایکل‌بین، دسک‌تاپ و سینک ظرف‌شویی خالی باشند. شب‌هایی که از پای کامپیوتر بلند می‌شوم و هنوز ای‌میلی توی این‌باکسم هست، انگار که یکی باری را گذاشته روی شانه‌هام. ولی خب، این روزها کارم زیاد بوده و به خودم حق می‌دهم که این هفت‌تا ای‌میل لعنتی را تا جمعه توی این‌‌باکسم نگه دارم.

ام‌روز زنی که روی تردمیل کناری بود، بهم گفت که دارد از هم‌سرش جدا می‌شود. من داشتم به هفت‌تا ای‌میل کاری توی این‌باکسم فکر می‌کردم و توی آینه دخترهای کلاس رقص را دید می‌زدم که با آهنگ «کاش‌کی عشق دی‌روز هنوز میون ما بود، واسه من توی قلبت هنوز یه ذره جا بود» می‌رقصیدند. زن روی تردمیل کناری گفت که دارد از هم‌سرش جدا می‌شود و من هم گفتم «جدی؟». ابلهانه‌ترین چیزی بود که می‌شد گفت، ولی خب، حواسم به این‌باکسم بود. بعد زن برایم تعریف کرد که چرا تصمیم گرفته جدا شود. من هم با دقت گوش کردم. این یکی از کارهایی است که خوب بلدم. حتی دو سه باری هم با «نچ نچ» و «آخی» و «الهی» هم‌دردی خودم را نشان دادم. این یکی از کارهایی است که خوب بلد نیستم. بعد سی دقیقه‌ی زن تمام شد و ازم تشکر کرد و رفت. سی‌ دقیقه‌ی من هم تمام شد. ندا گفت ام‌روز روی دست‌هام کار می‌کنیم. بعد نشستم روی صندلی آن دست‌گاه زشت ترس‌ناکی که اسمش را بلد نیستم. ندا می‌گوید که دست‌هام ضعیف‌اند. البته این‌جوری نمی‌گوید. می‌گوید: «قربون دستای کوچولوش برم، ضعیف‌ان...». این را یک‌ جوری می‌گوید که من احساس می‌کنم یک کوالای از شاخه آویزان‌ام که توریست‌ها قربان صدقه‌اش می‌روند. یعنی به نظرم اگر ندا یک کوالای از شاخه آویزان هم می‌دید،‌ هم‌این جوری می‌گفت: «قربون دستای کوچولوش برم...».

بعد که کارم تمام شد، پیاده آمدم و مغازه‌ها را تماشا کردم. به خودم هم دل‌گرمی دادم که شاید دست‌هام ضعیف باشند، اما یک کوالای از شاخه آویزان نیستم و خب، اگر یک کوالای از شاخه آویزان نباشی، می‌توانی با تمرین بیش‌تر دست‌هات را قوی کنی. کوالاهای از شاخه آویزان چون دست‌‌هاشان به شاخه بند است، نمی‌توانند تمرین کنند و هم‌این باعث می‌شود دست‌هاشان ضعیف بمانند. ولی من می‌توانم. توی هم‌این خیالات بودم که یک آقای غولی بهم تنه زد. وقتی می‌گویم غول‌، منظورم دقیقا غول‌ است. از این‌هایی که آدم پیششان احساس ظریف و نقلی و ام‌پی‌تری بودن می‌کند. آقای غول بعدش خیلی مودبانه معذرت‌خواهی کرد. من هم خیلی مودبانه گفتم که اشکالی ندارد. چاره‌ی دیگری هم نداشتم البته. متوجه‌اید که با یک غول روبه‌رو بودم. بعد فکر کردم که خوبی کوالای از شاخه آویزان بودن این است که غول بهت تنه نمی‌زند.

حالا علاوه بر هفت‌تا ای‌میل کاری توی این‌باکس دارم به این فکر می‌کنم که به‌تر است یک کوالای از شاخه آویزان باشم یا به‌تر است یک کوالای از شاخه آویزان نباشم. به نظرم هر آدمی یک جایی توی زندگی‌اش باید تکلیف خودش را با کوالاهای از شاخه آویزان روشن کند.

And I give you peace, but peace is fragile

2010-08-23T22:00:00.001+04:30

داشت حرف می‌زد، بغض کرده بود. من دستش را گرفته بودم و فکر می‌کردم حالا که نمی‌شود میان آدم‌ها و دنیا دیوار شد و ازش نجاتشان داد، می‌شود زمین نرم بود که. این اصطلاح «زمین نرم» را از کی یاد گرفته‌ام؟ از دکتر فیل. هی به هر بهانه‌ای می‌گوید Be his/her soft floor to fall on. گیرم که من هیچ از این دکتر فیل خوشم نمی‌آید. به نظرم ترکیبی از عوام‌فریبی، سطحی‌نگری و وقاحت لازم است که با نمایش رنج آدم‌ها ظرف چهل پنجاه دقیقه و راه‌حل‌های کلیشه‌ای دادن و ژست قهرمان همه‌‌ فن‌ حریف گرفتن، شوی تلویزیونی سرگرم‌کننده راه بیاندازی. اما حالا دارم به قاعده‌ی «ببین چی گفته، نبین کی گفته» عمل می‌کنم. این است که او حرف می‌زد و من هی به خودم می‌گفتم زمین نرم این آدم باش، زمین نرمش باش.

بعد یک‌باره یادم آمد که تا هم‌این چند سال پیش می‌خواستم سپر باشم میان دنیا و آدم‌هایی که دوستشان دارم. که زورو بشوم و بدزدمشان از غصه. ببرم توی غاری قایمشان کنم که دست غم بهشان نرسد. حالا؟ حالا پذیرفته‌ام که زورم به دنیا نمی‌رسد. ابرقهرمان نیستم. آدمی‌ام مثل همه‌ی آدم‌های دیگر. گاهی خیلی هم شکننده، خیلی هم ترد. پذیرفته‌ام که غم راه خودش را بالاخره یک جوری باز می‌کند و آدم‌هایی که دوستشان داری جلوی چشم‌هات درد می‌کشند و کاری از دستت برنمی‌آید. حالا رضایت داده‌ام به زمین نرم بودن. به تشک نجات بودن. اسمش هم‌این است دیگر؟ این تشک‌هایی که آتش‌نشان‌ها می‌گیرند زیر پنجره‌ی ساختمان‌های آتش‌گرفته. رضایت داده‌ام به هم‌آن. تلخ است؟ نمی‌دانم. واقعی است ولی. یک جایی آدم می‌پذیرد که آدم است و ضعیف است و آدم‌هایی که دوستشان دارد هم. بعد یاد می‌گیرد که آدم‌ها را هم‌آن‌ جور طفلکی، بی‌پناه و شکننده دوست داشته باشد. خودش را هم.

بغض یک در، رو به دیوار

2010-08-20T19:58:00.000+04:30

توی قفسه‌های حبوبات هایپرستار دنبال عدس قرمز می‌گشتم. هیچ‌وقت نفهمیدم موجودی به این خوش‌مزگی چرا باید این قدر مهجور باشد. انواع لوبیا و ماش و لپه را باید پس بزنی تا بتوانی یک جایی که زیاد هم توی دید نیست، یک بسته عدس قرمز پیدا کنی. تازه اصلا معلوم نیست که وقتی نارنجی است، چرا بهش می‌گویند عدس قرمز. هرجور حساب کنی توی این دم و دست‌گاه کائنات حق این موجود نازنین خورده شده.

بسته را که پیدا کردم و با ژستی «اورکا، اورکا»وار آمدم سمت چرخ خرید، کیمیا گفت که یادش رفته ناگت مرغ بردارد و اگر چند دقیقه‌ای منتظر بمانم، می‌رود و برمی‌گردد. تا آمدم بگویم که حالا آدم یک هفته‌ای ناگت مرغ نخورد، نمی‌میرد و اصلا مگر هم‌این عدس قرمز چه اشکالی دارد که این غذاهای آماده را می‌ریزی توی شکم خودت و شوهر بدبختت و این‌ها، رفته بود. من هم‌آن‌جور بسته‌ی عدس قرمز به دست ایستاده بودم آن‌جا. بعد خانمی که شبیه جمیله شیخی بود، آمد و پرسید که باعدس قرمز چه‌طور می‌شود سوپ درست کرد. من هم شروع کردم به تفصیل دستور پخت سوپ عدس قرمز را دادن. آخرش گفت: ما توش رب گوجه می‌ریزیم. من هم گفتم: ولی من رب گوجه نمی‌ریزم. چرا باید همه‌ی غذاها قرمز باشن؟ گفت: وا، چه عصبانی. بعدش هم رفت.
لحنم تند بود خب. احساس بی‌هودگی می‌کردم. این همه توضیح داده بودم و آخر سر معلوم شده بود که سرکار خانم خودش بلد است سوپ عدس قرمز بپزد. بلدی، چرا می‌پرسی؟ کیمیا و ناگت مرغش هم که نمی‌آمدند. زن و شوهر جوانی هم داشتند دعوا می‌کردند که برای قرمه‌سبزی باید لوبیا قرمز بخرند یا لوبیا چشم‌بلبلی. صدای گریه‌ی بچه‌ای هم از یک جایی که من نمی‌دیدم کجا است، می‌آمد. من دلم می‌خواست بسته‌ی عدس قرمزم را بردارم و برگردم خانه و سوپ درست کنم، بدون رب گوجه‌فرنگی. تنها چیزی که توی آن لحظه می‌خواستم هم‌این بود. مسخره است که آدم به‌خاطر این جور چیزی بغض کند دیگر؟ مسخره است. خودم می‌دانم.

بيروت كما عرفتها في أول الشتاء... عاشقة لنفسها، كأكثر النساء

2010-08-19T14:57:00.000+04:30

تو خونه‌مون بوی جونیه می‌آد. من دارم خل می‌شم از بوی جونیه. من چه‌جوری بگم بوی جونیه چی‌اه؟ گشتم توی عکسا. چیز زیادی از جونیه نیست. جز اون یکی دو تا عکسی که موهام هنوز از اون بارون وحشی خیس‌ان. صبحش رفته بودیم جبیل، شب برگشته بودیم جونیه. تو این فاصله به میم گفته بودم که دوستش ندارم. سبک بودم. خسته بودم. این چیزا تو عکسا پیدا نیست. تو اون عکسا من یه زنی‌ام که موهاش خیسه، که حواسش زیاد به دوربین نیست، که آرایش نداره. کسی از اون عکسا نمی‌فهمه بوی جونیه چی‌اه. کسی نمی‌فهمه زنه چه‌قدر دلش می‌خواد عکاس دوربینشو برداره و بره. کسی نمی‌فهمه زنه تو اون لحظه چه خوش‌بخت‌اه، چه بی‌خیال. کسی نمی‌دونه زنه، بعد که تو اتاقش تنها مونده، نشسته تو تراس و تا صبح به چراغای کنار دریا نگاه کرده و باد هی پیچیده تو موهاش.

به بابا گفتم پاییز باز می‌رم جونیه و جبیلو می‌بینم. گفت این همه جا. اون‌جا چرا؟ بابا نمی‌دونه یه تیکه از دخترش جا مونده تو اون شب جونیه.

باید برم یه فکری واسه افطار کنم. اما بوی جونیه می‌آد، بوی جونیه می‌آد.

هزار «خ» برون می‌شد ز تنگی گلوگاهم

2010-08-19T01:03:00.000+04:30

داشتم ماجرایی را تعریف می‌کردم. غر می‌زدم در واقع. وسطش پرسید که «خب، چی‌ش ناراحتت کرد؟» توضیحش سخت بود. مربوط می‌شد به خیلی وقت پیش. نمی‌شد دکمه‌‌های لباسم را باز کنم و زخم را نشانش بدهم تا بفهمد که چی ناراحتم کرده. جای زخم خیلی وقت است که خوب شده. یاد زخم مانده. یاد زخم را هم که نمی‌شود به کسی نشان داد. آدم‌ها یا می‌فهمند چی‌ش ناراحتت کرده، یا نه. دست و پا زدن برای فهماندنش خیلی مستاصلانه و رقت‌بار از کار درمی‌آید. توی آن لحظه، زبان ابزاری ناقص و ناتوان به نظر می‌رسید. شاید هم من بلد نبودم بگویم.

دست آخر آدم به سکوت تسلیم می‌شود. ام‌شب، الان، این‌ جور فکر می‌کنم.

Having her on my brain's like getting hit by a train

2010-08-16T21:57:00.000+04:30

اسمش را گذاشته‌ام تروتسکی. به گمانم تروتسکی اگر زن بود، این جور صورتی داشت. البته که بدون سبیل و مخلفات تروتسکی سال‌های تبعید. مطمئن نیستم، ولی خب کاریش نمی‌شود کرد دیگر. اسمش را گذاشته‌ام تروتسکی.

تروتسکی فاصله‌سنج درست و درمانی ندارد. وقتی با کسی حرف می‌زند، این‌ قدر بهش نزدیک می‌شود که من خدا را شکر می‌کنم که آدم‌ها جامد هستند نه گاز. اگر گاز بودیم، تروتسکی حتما هم‌این طور که داشت حرف می‌زد، از قفسه‌ی سینه‌ام می‌آمد تو و از کمرم می‌رفت بیرون. شرط می‌بندم که اصلا متوجه هم نمی‌شد. شما را نمی‌دانم، اما من شخصا ترجیح می‌دهم اگر قرار است کسی از قفسه‌ی سینه‌ام بیاید تو و از کمرم برود بیرون، تروتسکی نباشد.

تروتسکی تا دلت بخواهد حرف می‌زند. درباره‌ی همه‌ چیز. هیچ چیز از دامنه‌ی دانسته‌هاش بیرون نیست. علمش مثل علم خدا است که بر همه چیز احاطه دارد. شاید حتی بیش‌تر هم باشد. درباره‌ی همه چیز و همه کس نظریه‌ی مفصلی دارد. یکی از آرزوهای من این است که یک بار بگوید «نمی‌دانم».

تروتسکی هیچ فرصتی را برای حرف زدن از دست نمی‌دهد. توی مجلس ختم، درست هم‌آن وقتی که مداح دارد سعی می‌کند به هر شکلی که شده اشک در و دیوار را هم در بیاورد، می‌نشیند کنارتان و انبوه نظریه‌هایش را تند تند به شما عرضه می‌کند. تروتسکی آدم خوش‌شانسی است. انگار که همه‌ی قطعیت و یقین دنیا را یک‌جا گذاشته باشند توی دست‌هاش. مطمئن است. به شکل مضحکی مطمئن است: به خودش، به نظریه‌هاش، به شما.

تروتسکی حرف می‌زند و حرف می‌زند و حرف می‌زند. آن قدر که من هم‌آن طور که ساکت نشسته‌ام و عربده‌های مداح دارد گوشم را کر می‌کند، خبیثانه به این فکر می‌کنم که کاش او تروتسکی واقعی بود و من هم رامون مرکادر بودم و کلنگ یخ‌شکن را فرو می‌کردم توی گردنش. خدا را چه دیدی؟ شاید بعدها استالینی هم پیدا می‌شد که ازم تقدیر کند.

تیرباران است: یا تسلیم باید، یا حذر

2010-08-14T22:08:00.000+04:30

آش‌پزی ام‌شب نوبت من بود. داشتم توی آش‌پزخانه این ور و آن ور می‌دویدم که همه‌ چیز برای افطار آماده شود. مامان هم تازه رسیده بود و داشت حرص می‌خورد که «هم سر کار می‌ری، هم روزه‌ می‌گیری، هم کارای خونه هست. ضعف می‌کنی». کلا نگران است که من ضعف کنم: ام‌روز باش‌گاه می‌ری؟ ضعف نکنی، تا دیروقت سر کاری؟ ضعف نکنی، صبحانه خوردی؟ ضعف نکنی. هم‌این جور خط را بگیر و بیا. گفتم: خوب ام، نترس. از آش‌پزی نمی‌میرم. گفت: از گشنگی می‌میری. گفتم: نه، شعرشو مگه نشنیدی؟ «من و الاغ و پادشاه فردا می‌میریم؛ الاغ از گرسنگی، پادشاه از غم و من از عشق».* گفت: یعنی از عشق می‌میری؟ گفتم: نه پادشاه ام، نه الاغ. راه دیگه‌ای ندارم.

رفت توی اتاق که لباس‌هاش را عوض کند. بعد هم‌آن جور از توی اتاق داد زد: کسی رو دوست داری؟ از پای اجاق گاز داد زدم: آره. داد زد: می‌دونستم. داد زدم: از کجا؟ آمد توی آش‌پزخانه و گفت: دل‌نازک شدی. هیچی مث عشق آدمو دل‌نازک نمی‌کنه. گفتم: تاجون می‌گه عدس آدمو دل‌نازک می‌کنه. گفت: عدس و عشق مامان جان، عدس و عشق.

*. ژاک پره‌ور

در ستایش دیرباوری و خلال پیاز گراندیس که باز یادم رفته بخرم.

2010-08-13T19:15:00.000+04:30

داشتم پیازها را تفت می‌دادم و به قید «مذبوحانه» فکر می‌کردم. طفلکی خیلی قید غم‌ناک بی‌چاره‌ای است. فکر کن که ریشه‌ات «ذبح» باشد. غم‌گین است دیگر. آدم دلش می‌خواهد برود «مذبوحانه» را بغل کند و دروغکی بهش بگوید که غصه نخور، درست می‌شود. خوبی‌اش این است که خودش می‌داند داری دروغ می‌گویی و خیلی هم امیدوار نمی‌شود. از کجا می‌دانم که می‌داند؟ از این‌جا که وقتی ریشه‌ات «ذبح» باشد، خودبه‌خود این‌جور چیزها را می‌دانی. به خاطر هم‌این می‌شود با خیال راحت بغلش کنیم و نگران نباشیم که باورش می‌شود. دیرباورتر از این حرف‌ها است.

هیچ‌کس تنها نیست.

2010-08-13T12:08:00.000+04:30

با صدای اس‌ام‌اس بیدار شدم. هم‌راه اول تشکر کرده بود که «صورت‌حساب خود را به‌ صورت غیرحضوری پرداخت نموده‌ام». هم‌این‌جوری بی‌دلیل گریه‌ام گرفت. اتفاق خاصی نیفتاده بود. اگر کسی از در می‌آمد تو و می‌پرسید چی شده که دارم این‌جوری گریه می‌کنم، هیچ جوابی نداشتم. فقط هم‌راه اول اس‌ام‌اس زده و تشکر کرده بود. گریه‌ام هیچ توضیحی نداشت، هیچ توجیه دراماتیکی نداشت. فقط بود، در مطلق‌ترین شکل ممکن بود و من نمی‌دانستم با اشک‌هام چه‌کار کنم. وقتی نمی‌دانی چی این‌جوری به گریه‌ات انداخته، تنها کاری که از دستت برمی‌آید این است که تسلیم شوی و گریه کنی. جنگیدن با چیزی که نمی‌دانی چیست، خیلی سخت است.

در نکوهش دهانی که بی‌موقع باز شود.

2010-08-13T03:12:00.000+04:30

خسته بودم و بدخلقی کردم. خب این که دلیل نمی‌شد. حرفی زدم که ممکن است ناراحتش کرده باشد. حواسم نبود. این توجیه نیست، صرفا توضیح است. الان که چند ساعت گذشته، فکر می‌کنم که شاید رنجیده باشد. لعنتی. باید جلوی زبانم را بگیرم که این قدر تند و تیز نشود گاهی، آن هم برای آدمی که حتی تصور رنجاندنش این‌جوری خواب را از سرم می‌پراند. حالا منتظر نشسته‌ام که ساعت بشود چهار و برای سحری بیدار شود تا تلفن بزنم و معذرت‌خواهی کنم و از دلش در بیاورم. شاید هم نرنجیده باشد. اما به شاید که نمی‌شود دل بست. حالا شما بیایید و بگویید که مهم نیست و دنیا به آخر نمی‌رسد. من فکر می‌کنم که اگر رنجیده باشد، دنیا به آخر می‌رسد. بله. این‌جور آدم خودبه‌غادهنده‌‌‌ای هستم در این موارد و اشکالی هم ندارد به نظرم.

بدمستی اشتر صبوری

2010-08-12T20:14:00.000+04:30

شب‌ها، درست توی لحظه‌های آخر بیداری چیزی به ذهنم می‌رسد برای نوشتن. صبح دیگر خبری ازش نیست. دفترچه‌ی یادداشت خرده‌کاری‌های روزمره را گذاشته‌ام بالای سرم که الهامات نیمه‌شبانه‌ام نپرند. شبی که یادم نیست کی بوده، وسط صفحه، درشت نوشته‌ام «صبوری»، دور و برش هم یک مشت چرند و پرند که هرچه فکر می‌کنم نمی‌فهمم قرار بوده چه معنایی داشته باشند. از صبح تا حالا هی تکرار می‌کنم «صبوری» و هی یادم نمی‌آید که خب صبوری چه؟ منظورم این بوده که صبوری کنم؟ از صبوری بنویسم؟ در باب صبوری و فواید آن داد سخن بدهم؟
کی؟ من؟ شکر خوردن‌های زیادی.

پای می‌پیچم و چون پای دلم می‌پیچد

2010-08-12T14:28:00.000+04:30

تمام هفته گیر کرده بودم یک‌جایی توی «شوق» امل مرقس (که بعضی‌جاها نوشته شده مرقص و من آخرش هم نفهمیدم کدام درست است. یکی از خوبی‌های دنیا این است به گمانم که «س» و «ص» تاثیر زیادی توی حزن صدایی که می‌خواند «طال الفراق يا زمن» ندارند.) و هی بال‌بال زده بودم. آخرین بارش دی‌شب، توی خلوتی بعد از نیمه‌شب بزرگ‌راه‌ که باد محکم می‌خورد به صورتم و فکر کردم که چه خوب اگر آن کامیونی که از روبه‌رو می‌آید، از مسیر منحرف شود و بکوبد به ماشین و همه چیز توی یک چشم به هم زدن تمام شود. واقعا فکر کردم که چه خوب و بعدش از فکرم ترسیدم.

بعدترش بی‌خوابی زده بود به سرم. تمام شب آنا سعی کرده بود ازم حرف بکشد و من حرفی نداشتم که بزنم. دلم می‌خواست ساکت باشیم و چیزی نگوییم. تازگی‌ها معاشرت با آنا خسته‌ترم می‌کند. حوصله‌ی حرف زدن ندارم و آنا اصرار دارد که همه چیز را بگویم. شانه خالی می‌کنم و حرفی نمی‌زنم، اما این خسته‌ام می‌کند. آدم بعضی وقت‌ها دلش می‌خواهد دهانش را ببندد و دیگران هم این دهان بسته را مثل واقعیتی که هیچ کاریش نمی‌شود کرد، بپذیرند.

وقت‌کشی کردم تا دم‌دمه‌های سحر. بعد توی تاریکی دراز کشیدم روی کاناپه‌ی روبه‌روی تلویزیون و چشم‌هام را بستم و مرد هی خواند و خواند تا رسید به «هذا مقام البائس الفقیر، هذا مقام الخائف المستجیر، هذا مقام المحزون المکروب، هذا مقام المغموم المهموم، هذا مقام الغریب الغریق، هذا مقام المستوحش الفرق...». گفته بودم که دعای سحر را دوست دارم و این‌جاش چه جوری هر بار دلم را می‌گیرد توی دست‌هاش و می‌چلاند؟ دعای آدم‌های تنهای مستاصل وحشت‌زده‌ی دل‌شکسته‌ی لرزان است. دعای وقت‌هایی که قلبت دارد می‌ترکد از غصه. اشک‌هام تندتند ریخته بودند پایین و هم‌آن‌جور جلوی تلویزیون خوابم برده بود.

آخ که دلم هنوز هم دارد می‌ترکد از غصه. آخ که هنوز هم یک‌جایی توی شوق گیر کرده‌ام.

از آدم‌ها - 1

2010-08-10T22:49:00.000+04:30

دو سه ماهی هست که با هم هم‌کار شده‌ایم. کارمان ربط زیادی به هم ندارد. فکر می‌کنم که زندگی‌هایمان هم. توی غذاخوری گاهی چند جمله با هم حرف می‌زنیم و بس. یک بار هم گفت که خوشش می‌آید که معمولا به‌جای مقنعه، روسری و شال سر می‌کنم. تازه که آمده بود، یک روز جلسه‌‌ای داشتیم که او توش نبود. آخر جلسه که حرف‌های کاری تمام شده بود و رسیده بودیم به گپ و چای و شیرینی، کسی گفت که این تازه‌وارد اصلا معلوم نیست دارد چه‌کار می‌کند. دومی در آمد که چرا آن اتاق بزرگ آفتاب‌گیر طبقه‌ی دوم را به تازه‌وارد داده‌اند؟ سومی گفت می‌خواهد به رئیس بگوید که فکر نمی‌کند این تازه‌وارد از پس کار برآید. تعجب کرده بودم از بدجنسی‌ و حسادتی که پشت هر جمله پنهان بود. گفتم که به نظرم دارند عجله می‌کنند، که طول می‌کشد تا به چم و خم کار وارد شود، که خودمان هم یک‌ وقتی تازه‌وارد بودیم، که به‌تر است شجاعتش را داشته باشند بروند پیش رئیس و رک و راست بگویند آن اتاق بزرگ آفتاب‌گیر را می‌خواهند تا این که بنشینند این‌جا و چای و شیرینی خوران زیر پای کسی را خالی کنند. راستش ترسیده بودم از آدم‌های تحصیل‌کرده‌ی موجه معمولا خوبی که ناگهان بی‌رحم و حقیر شده بودند.

ماجرا هم‌آن‌جا تمام شد. تازه‌وارد هم ماند، بی آن که بهانه‌ای دست جماعت منتظر بهانه بدهد. حالا ام‌روز که سر کار نبوده‌ام، ظاهرا کسی درباره‌ی آن جلسه به تازه‌وارد چیزی گفته. سر شب تلفن زد و تشکر کرد که وقتی نبوده، هوایش را داشته‌ام. نمی‌دانستم چی باید بگویم. همیشه این‌جور وقت‌ها نمی‌دانم چی باید بگویم. هول‌هولکی تعارف تکه‌پاره کردم و خداحافظی کردیم. احتمالا باید بهش می‌گفتم گاهی که از کنار اتاقش رد می‌شوم و حواسش پرت است و دارد آواز می‌خواند، دلم می‌خواهد هم‌آن‌جا توی راه‌رو بایستم و دنیا هم بایستد. نگفتم. شاید بعدترها بگویم.

Internal Monologue - 6

2010-08-09T22:23:00.000+04:30

ایستاده بودیم و با هم حرف می‌زدیم. از هم‌این حرف‌های معمولی روزمره. از امتحان دو هفته‌ی بعدش گفته بود، دل‌داری‌اش داده بودم. من از این پسره‌‌ی پرمدعایی گفته بودم که توی پروژه‌ی جدید هم‌کار شده‌ایم و تعریفش از کار گروهی چیزی است در حد «کار کردن خر، خوردن یابو». خندیده بودیم. مثل همیشه که با هم‌ایم. در واقع هنوز داشتیم می‌خندیدیم که تلفنش زنگ زد.

بعدش؟ بعدش را فقط در این حد یادم می‌آید که دیدم لرزید و دویدم و کمرش را گرفتم تا با سر زمین نخورد و بعدترش که بالاخره نفسش بالا آمد و توانست میان هق‌هق بگوید: خواهرم، خواهرم...

تصویر بقیه‌ی روز مبهم است. اما صداش هنوز توی سرم هست. ضجه بود و بوق ماشین و هیاهوی انبوه آدم‌های دور و بر. حالا برگشته‌ام خانه و فکر می‌کنم چه‌قدر در مواجهه با مرگ بی‌چاره‌ایم. چه‌قدر همه چیز در جوار مرگ پیش‌پاافتاده، بی‌اهمیت و مبتذل می‌شود. انگار رنگ همه چیز پریده. همه‌‌ی آن ماجراهای ریز و درشتی که صبح ام‌روز توی سرم بود، جای خودشان را داده‌اند به آن بهت جامانده از مرگ ناگهانی. یادم افتاده که چه‌قدر در برابر مرگ ناتوان‌ایم، که چه‌ آسان از دست می‌دهیم.

هذا مقام المستوحش الفَرِق

2010-08-05T21:13:00.000+04:30

ام‌روز تولد مامان بود. چهاردهم مرداد، سال‌گرد صدور فرمان مشروطه. یکی از شوخی‌هایمان این است که باید اسمش را می‌گذاشته‌اند مشروطه. گاهی صداش می‌کنم مشروطه خانوم، مشروطه‌ جان، مشی، مامان‌مشی... او هم هی می‌خندد. شوخی بی‌نمکی است، می‌دانم. بعد از این همه سال مندرس هم شده است. ولی خب، من و مامان و بابا زیاد بهش می‌خندیم.

کیک درست کردم. مثل همه‌ی این هفت هشت سال گذشته. مامان کیک‌های مرا بیش‌تر از کیک‌های بازاری دوست دارد. می‌گوید کیک‌های بازاری زیادی شیرین‌اند، زیادی خامه دارند، زیادی شلوغ‌‌پلوغ‌اند. ولی من که راستش را می‌دانم. کیک‌های مرا دوست دارد چون کیک‌های من‌اند. چون دخترش پخته. این‌ها را نمی‌گوید. عادت ندارد بگوید. ولی جوری جلوی مهمان‌ها کیک را می‌برد و می‌گوید که این کیک از آن کیک‌های بازاری بی‌خود نیست، کیک خانگی است و باید بخورید تا بفهمید، که خستگی از تنم درمی‌آید.

بابا چند وقتی است که هی می‌گوید برو. می‌گوید بزرگت نکردم که لای چرخ‌دنده‌های این‌جا له شوی. می‌گوید برو جایی که آدم، آدم باشد. دی‌شب به مامان می‌گفت از تصور بعدش می‌ترسد. این‌ها را آدمی می‌گوید که شهریور 57 همه چیزش را توی لندن رها کرده‌ و برگشته‌، چون «باید برمی‌گشته». قلبم تیر می‌کشد وقتی این‌ها را می‌گوید. قلبم تیر می‌کشد وقتی مثل دی‌شب می‌گوید «گیر ما نباش. ما هم‌دیگه رو داریم. برو»...

رفتن هیچ‌وقت برنامه‌ی من نبود. راه حل من نبود. توی فرودگاه با آدم‌ها خداحافظی می‌کردم و برمی‌گشتم خانه و فکر می‌کردم که چه دلی دارند، چه طاقتی دارند، چه صبری دارند. من دلش را نداشتم. برنامه‌ی من برای زندگی این بود که فاصله‌ام با آدم‌هایی که دوست دارم از چند ساعت رانندگی بیش‌تر نباشد. برنامه‌ام این بود که عمو مهدی، بعضی عصرها تلفن کند که «نمیای این‌جا؟» و من کارم را هول‌هولکی تمام کنم و بدو بدو بروم خانه‌ی عمو و بنشینیم روی صندلی‌های توی تراس و چای بخوریم و وراجی کنیم. برنامه‌ام این بود که جمعه‌ها یکی دو ساعتی بروم پیش تاجون. برنامه‌ام این بود که ببینم لاوی‌داوی‌هام چه قشنگ پیر می‌شوند. برنامه‌ام این بود که با بچگک زیاد نقاشی بکشیم و شعر بخوانیم. برنامه‌ام این بود که خانه‌ی کیمیا و وحید همیشه هم‌این قدر نزدیک باشد که الان هست. برنامه‌ام این بود که با آدم‌هایی که دوست دارم توی ولی‌عصر پیاده‌روی کنیم. برنامه‌ام این بود که مامان و بابا را هر روز بغل کنم، زیاد بغل کنم، زیاد ببوسم.

حالا هی بابا می‌گوید برو و من هی بیش‌تر به رفتن فکر می‌کنم. این قلبم را مچاله می‌کند. فکر این که بگذارمشان و بروم، تکه‌تکه‌ام می‌کند. کیک ام‌روز را با بغض پختم. فکر کردم که شاید این آخرین چهاردهم مردادی باشد که با هم‌ایم، که می‌شود مامان را مشی‌جان صدا کنم و ببینمش که می‌خندد، که می‌شود بابا را تماشا کنم که چه‌طور فنجان‌ها را با دقت توی سینی می‌چیند.

مامان اصرار کرد که بی‌خیال رژیم شوم و یک تکه کیک بخورم. بی‌خیال شدم و خوردم. مامان می‌گوید از همه‌ی کیک‌هایی که تا حالا پخته‌ام، خوش‌مزه‌تر شده. من فکر می‌کنم که مزه‌ی بغض می‌دهد، مزه‌ی دل‌تنگی، مزه‌ی بال بال زدن.

پ.ن. عنوان از دعای سحر:

هذا مقام الخائف المستجیر،

هذا مقام المحزون المکروب،
هذا مقام المغموم المهموم،
هذا مقام الغریب الغریق،
هذا مقام المستوحش الفرق...

هر که در این دام رفت...

2010-08-03T21:34:00.000+04:30

ندا گفت: دوتا دمبل دو کیلویی بردار، دراز بکش رو نیم‌کت.

ندا مربی‌ام است. اصرار دارد که «ندا جون» صدایش کنیم. من از آن آدم‌هایی ام که می‌گویم «جان»، نه «جون». یعنی اگر صدایم بزنید و دوستتان داشته باشم، جواب می‌دهم «جانم؟»، نه «جونم؟». دلیل هم ندارم براش. هم‌این‌ جور بی‌دلیل این‌ طور آدمی ام.

ندا قاطع است. به خاطر هم‌این وقتی می‌گوید: دوتا دمبل دو کیلویی بردار و دراز بکش رو نیم‌کت، آدم چاره‌ی دیگری ندارد. روی نیم‌کت کناری زهرا دراز کشیده بود. تا دراز کشیدم، گفت: وای، چه پاهای کوچولویی داری. به نظر من پاهام اصلا هم کوچولو نیستند. خیلی هم معمولی‌ اند. پای سایز 38 کوچولو است؟ نیست دیگر. ولی من حوصله نداشتم با زهرا بحث کنم. منظورم این است که بحث کنم که چی؟ که ثابت کنم پاهام کوچولو نیستند و معمولی‌ اند؟ این بود که هیچی نگفتم. بعد ندا آمد بالای سرم، گفت: چهارتا ده‌تایی. من شروع کردم به چهارتا ده‌تایی. ندا بالای سرم می‌شمرد. من توی سرم هی تکرار می‌کردم که «پاهاش کوچیکه، آی کوچیکه، نمی‌شه گریزه». ریتمش را یک لحظه فراموش کنید. خودش روضه است اصلا. آدمی که «پاهاش کوچیکه، آی کوچیکه، نمی‌شه گریزه» روضه است. بعد یادم افتاد به رابعه بنت کعب. پاهای رابعه هم کوچولو بوده‌اند حتما. آدم اگر پاهاش کوچولو نباشند که نمی‌گوید «عشق او باز اندر آوردم به بند؛ کوشش بسیار نآمد سودمند...». پاهای سعدی هم حتی: «ره نیست، تو پیرامن من حلقه کشیده...». اصلا شعر وام‌دار پاهای کوچک است به‌ گمانم. و الا آدم اگر پاهای بزرگی داشته باشد و بتواند فرار کند، مرض دارد که بماند و شعر بگوید؟ (الان که دوباره خواندم دیدم وای که چه جمله‌‌ای: شعر وام‌دار پاهای کوچک است. این را روی قبرم بنویسید. روی خرماها هم پودر نارگیل نریزید محض رضای خدا.)

ندا هم‌این طور داشت می‌شمرد. آدم فکر می‌کند چهارتا ده‌تایی یعنی چهل‌تا. بعد که شروع کند، می‌بیند چهارتا ده‌تایی خیلی بیش‌تر از این حرف‌ها است. من این را دارم توی کانتکست دمبل زدن توی باش‌گاه می‌گویم، ولی شما می‌توانید تعمیم بدهید به کل زندگی. می‌توانید هم تعمیم ندهید. به خودتان مربوط می‌شود.

توی سرم رسیده بودم به نظامی. هی به ما گفته‌اند «حکیم نظامی گنجوی» و حکمتش را مثل چماق کوبیده‌اند توی سرمان. هیچ‌کس نیامده بگوید که هم‌این حکیم یک جایی هم گفته: «پیش‌ترک مرمرا دوست‌ترک داشتی». آخ، آخ، آخ. جناب حکیم هم از خودمان بوده. پیش‌ترک مرمرا دوست‌ترک داشتی... آتش نگرفت دلتان از آن «ک» تصغیر پشت «پیش‌تر» و «دوست‌تر»؟ کسی خنجرش را نچرخاند توی پهلوهایتان؟ نه؟ فارغ‌ اید به خدا. من هی یادم می‌افتد به «پیش‌ترک مرمرا دوست‌ترک داشتی» حکیم نظامی گنجوی، هی جگرم می‌سوزد. بمیرم برای دلت و دلم حکیم. کسی هم نیامد بغلت کند و تسلایت بدهد لابد. تقصیر کسی نیست. پاهایمان کوچک اند.

ندا گفت: چهل. یه کم استراحت کن. من دراز کشیده بودم روی نیم‌کت، خیره شده بودم به سقف سفید و هی توی سرم می‌خواندم: پاهام کوچیکه، آی کوچیکه، نمی‌شه گریزم. خیلی ریتم‌دار، خیلی روضه، خیلی وصف حال.

لالایی گویم و خوابت کنم من

2010-08-02T10:50:00.002+04:30

یک شرکت معظم نروژی هست به اسم Kirkelig Kulturverksted. حالا انتظار نداشته باشید تلفظ درست اسمش را بلد باشم. عمرا اگر زورم به این زبان‌های اسکاندیناویایی برسد. بحثمان هم این نیست فعلا. این شرکت به نظر من یکی از دوست‌داشتنی‌ترین شرکت‌های تهیه‌کننده‌ی موسیقی است. یعنی ایده‌ی پشت بعضی از آلبوم‌های تولیدی‌اش بی‌نظیر است. دوتا از معروف‌ترین مجموعه‌هایش Songs Across Walls Of Separation و Lullabies From The Axis of Evil هستند.
مجموعه‌ی اول حاصل هم‌کاری موسیقی‌دان‌هایی از مناطقی است که مردمشان با دیوارهای حائل (یا چیزی شبیه دیوار حائل) از هم جدا شده‌اند: فلسطین، مکزیک و آمریکا، قبرس، کشمیر و مراکش. (بله، من هم تا قبل از این آلبوم نمی‌دانستم که توی مراکش هم دیوار حائل وجود دارد.)
دومی که از اولی قدیمی‌تر و برای من دوست‌داشتنی‌تر است، در واکنش به آن سخن‌رانی معروف «محور شرارت» بوش پسر ساخته شده و مجموعه‌‌ای است از لالایی‌های کشورهای محور شرارت: عراق، ایران و کره‌ی شمالی و هم‌این طور سوریه، لیبی، کوبا، افغانستان و فلسطین که با موسیقی غربی هم تلفیق شده‌اند.
حالا چرا این‌ها را می‌نویسم؟ دی‌شب کسی گفت که به جای این غرغرهای روزانه بیایم چهارتا موسیقی خوب این‌جا بگذارم که با هم بشنویم. البته از دید من این دوتا ماجرا هیچ مغایرتی با هم ندارند. من این‌جا هم غرغر می‌کنم، هم از این به بعد گاه‌گاهی از موسیقی می‌نویسم. اصلا موسیقی و غرغر دو روی یک سکه‌اند. هر دو بچه‌ی به ستوه آمدن‌اند. قبول ندارید؟ اصراری ندارم که قبول کنید. زیر جهان زبر نمی‌شود. عجالتا بروید این دوتا آلبوم را بشنوید.

Songs Across Walls Of Separation

Lullabies From The Axis of Evil

عجب است اگر بسوزم چو بر آتشم نشانی؟

2010-08-01T14:03:00.002+04:30

فایده‌‌ای ندارد. از یادم نمی‌رود. تمام این روزها سعی کرده‌ام و فایده‌ای ندارد. تسلیم شده‌ام دیگر. به هم‌این که هست. به هم‌این خنجری که هی توی پهلوهام...

ایستاده بودم کنار مایکروویو، منتظر گرم شدن غذا. دو دقیقه. فقط دو دقیقه. آقای هم‌کار آمد و پرسید که «چه‌ته؟» آدم چه‌جوری می‌تواند توضیح بدهد که چه‌اش هست؟ آن هم توی هم‌آن دو دقیقه‌ای که ایستاده کنار مایکروویو تا غذاش گرم شود. گفتم «هیچی». رفتم نشستم پشت میز و اشک‌هام چکیدند روی ظرف غذا. هی توی سرم تکرار می‌شد که فایده‌ای ندارد، فایده‌ای ندارد.

آدم به خودش می‌بالد که اختیار زندگی‌ام، اختیار قلبم با خودم است. زر مفت. یک‌باره می‌بینی اختیار اشک‌هات هم با خودت نیست. ایستاده‌ای وسط میدان مین و هر طرف که بروی، آخرش تکه‌پاره می‌شوی. بد‌تر (به‌تر؟) از همه این که دل‌بسته‌ی میدان مین لعنتی‌ات هم شده‌ای. بعد یکی از راه می‌رسد و می‌پرسد «چه‌ته؟» انگار که می‌شود این‌جور چیزی را توی هم‌آن دو دقیقه‌‌ای که ایستاده‌ای کنار مایکروویو تا غذات گرم شود، گفت. انگار که اصلا می‌شود گفت.

يا بدر أنا السبب، آه أحببت بلا أمل

2010-07-21T22:44:00.001+04:30

سین دو به کارما و این جور چیزها معتقد است. از دور و برمان که عصبانی می‌شود یا می‌شوم، هی می‌‌گوید که «چه گناهی کردیم که این‌جا دنیا اومدیم؟» کلا عقیده دارد که آدم باید یک جایی گناهی کرده باشد که بعدش به بلایی دچار شود. این است که مدام توی تاریخ‌چه‌ی آدمی‌زاد دنبال رد پای گناه می‌گردد. من معمولا این جور وقت‌ها به سین دو می‌گویم که زیادی خوش‌بین است. منظورم این است که دنیا این‌ قدرها هم در بند عدل و داد نیست. مصیبت و بلا هم توجیه ندارد.

حالا نشسته‌ام این‌جا و فکر می‌کنم که شاید هم درست بگوید. شاید جایی با کسی بد تا کرده‌ام که حالا این‌ جور. شاید قلب کسی را گرفته‌ام توی مشتم و فشار داده‌ام که حالا هی قلبم... فکر می‌کنم که شاید جایی بی‌رحمی کرده‌ام. نه، واقعیت این است که می‌دانم بی‌رحمی کرده‌ام. حالا نشسته‌ام بی‌رحمی‌هایم را مرور می‌کنم و فکر می‌کنم که این تاوان کدامشان است.

دارم می‌فهمم که چرا سین دو این‌ جوری فکر می‌کند. این جوری که فکر کنی دیگر دنبال دلیل نمی‌گردی. هی از خودت نمی‌پرسی چرا. این جوری همه‌ چیز منطقی است. همه چیز معنادار است. رنج نمی‌کشی. خودت را به در و دیوار نمی‌کوبی که بفهمی. دلیل همه‌چیز کاملا روشن است. امنیت دارد. خودت را از ناامنی ِ ندانستن و بال بال زدن پرت می‌کنی توی امنیت دانستن و قطعیت. من این را الان می‌فهمم. دقیقا الان که فکر می‌کنم دارم تمام می‌شوم، کم می‌آورم، تسلیم می‌شوم، شانه خالی می‌کنم. الان که روی یک خط باریک راه می‌روم، درست روی لبه، در آستانه. هر لحظه فکر می‌کنم الان است که بلند شوم و همه‌ی درها و پنجره‌ها را ببندم. هر لحظه فکر می‌کنم که چیزی نمانده مثل یک سرباز ترسو سلاحم را بیاندازم و تا جایی که می‌توانم دور شوم. استخوان‌های صورتم از بس بغض کرده‌ام درد می‌کنند. خسته‌ام. غم‌ناک، مسخره و رقت‌بار است که ادامه دادن این قدر آدم را خسته می‌کند. این قدر.

(موسیقی متن ام‌شب)

از اون بالا میاد یه دسته حوری

2010-07-20T22:25:00.000+04:30

خدا به سر شاهد است که من می‌خواهم درباره‌ی مسائل جدی جهان فکر کنم. مثلا این که حالا چه بلایی سر حیات وحش لوییزیانا می‌آید، یا این که ماجراهای ترکیه و اسرائیل به کجا می‌رسد، یا این که ام‌روز کی‌‌ها را گرفته‌اند و کی‌ها را آزاد کرده‌اند، یا این که چرا افتاده‌اند به‌ جان بزرگ‌راه بدبخت چمران یا این که مصری‌ها واقعا چه‌طور اهرام ثلاثه را ساخته‌اند یا هزاران مساله‌ی جدی دیگر.

ولی وقتی عصرهایت را این‌ جوری می‌گذرانی که روی تردمیل نفس‌نفس می‌زنی و توی آینه‌ی روبه‌رویت تصویر دخترهای برنزه‌‌‌ی کلاس رقص را می‌بینی که سعی می‌کنند با آهنگ «این تن بمیره، این تن بمیره، دلت سراغی از من می‌گیره؟» کاملا اصولی و حساب‌شده برقصند، مهم‌ترین سوالی که یقه‌‌ی مغزت را می‌گیرد و ول نمی‌کند این است که «پس من چرا این‌ قدر سفیدم؟»

گریه کن، گریه قشنگه

2010-07-17T23:44:00.000+04:30

آن قدر گریه کردم تا جانم به لبم رسید. تا جایی که دیگر نمی‌توانستم. بعد دلم آرام گرفت. انگار که آن همه اشک روی دلم سنگینی می‌کرده‌اند. حالا که خودم را از شرشان راحت کرده بودم، جا باز شده بود برای چیزهای دیگر. چشم‌هام داشتند از حدقه درمی‌آمدند و سرم داشت منفجر می‌شد و بینی‌ام یک گردالی قرمز مضحک بود. اما سر پا بودم. انگار که آوار مصیبت را زده باشم کنار و هوای تازه خورده باشد به صورتم.

بعد شام پختم و لاوی‌داوی‌هام که آمدند، نشستیم چای خوردیم و حرف زدیم و دلم سر جاش بود. حالا شماعی‌زاده دارد می‌خواند «آره دوست دارم قدر یک دنیا، بیش‌تر از دی‌روز، کم‌تر از فردا...» و من خوب‌ام. چه گریه‌‌شنبه‌ی خوبی بود. چه گریه‌شنبه‌ای...

I love sleep. My life has the tendency to fall apart when I'm awake

2010-07-17T16:39:00.004+04:30

ماندم خانه. خوابیدم. خواب لی‌لی را دیدم. توی خواب می‌دانستم که مرده و جایی توی اتاوا دفن شده. خوش‌حال بودم که مرده‌ها بلیت هواپیما لازم ندارند و می‌توانیم هروقت بخواهیم هم‌دیگر را ببینیم. بعد بیدار شدم، صبحانه خوردم، حمام و دست‌شویی و آش‌پزخانه را شستم، گریه کردم. دلم می‌خواست دوباره بخوابم و خواب همه‌ی آدم‌هایی را ببینم که دلم برایشان تنگ شده. بعد صبا تلفن زد. من نشسته بودم روی تخت و قیافه‌ی صبا را با آن شکم برآمده تصور می‌کردم و قند توی دلم آب می‌شد که تا پنج هفته‌ی دیگر می‌شود بچه‌اش را بغل کنم و انگشت‌هام را بکشم روی آن نرمه‌ی پشت گوش‌های کوچکش که انگار تکه‌ای از بهشت است. و آن پاهای کوچک، دست‌های کوچک، ناخن‌های صورتی کوچک. بعد رفتم جلوی آینه، دست کشیدم به شکمم و به صبا فکر کردم، به زیبایی بی‌نقص همه‌ی زن‌های حامله. و فکر کردم که هرگز مادر نمی‌شوم و هرگز هیچ بچه‌ای توی شکمم زندگی نخواهد کرد و هرگز هیچ بچه‌ای فکر نمی‌کند که آغوشم امن‌ترین جای دنیاست. گریه کردم، گریه کردم، گریه کردم، برای خودم و برای بچه‌ای که قرار نیست به دنیا بیاید.

پ.ن. عنوان طبعا از خودم نیست. از همینگوی است که چون خودکشی کرده، حالا دارد در قعر جهنم می‌سوزد.

به آب دیده‌ی خونین نبشته صورت حال

2010-07-16T02:55:00.000+04:30

دارم کتابی را ترجمه می‌کنم که زیادی درباره‌ی خودم است. زیادی مرا یاد خودم، خود شش هفت ساله‌ی بی‌پناهم می‌اندازد. با این حال باید ترجمه‌اش کنم. نه به دلایل حرفه‌ای. به‌خاطر خودم. به‌خاطر تصویر خودم که هی از میان کلمه‌ها و سطرها پیدا می‌شود. حالا، توی بیست و نه سالگی، به گمانم وقتش رسیده باشد که زخم‌های هنوز باز را ببندم. گیرم که پاک کردن و شستن چرک این همه سال درد داشته باشد. آن قدر که گاهی وسط جمله‌‌ای طاقتم طاق شود و همه‌چیز را ول کنم و بزنم از خانه بیرون. آن‌ قدر که هی گریه‌ام بگیرد و کلمه‌ها تار و لرزان شوند.

درد دارد، خیلی زیاد. ام‌روز مچ خودم را وقتی گرفتم که برخلاف همیشه، موقع ترجمه چراغ جی‌تاکم روشن بود. انگار که دلم بخواهد کسی از راه برسد و روی اسمم کلیک کند و کار را رها کنم. انگار که بخواهم کسی بیاید و حواسم را پرت کند، فراری‌ام دهد. یک جورهایی مثل این است که خودم چاقو به دست خودم را جراحی کنم. گاهی دلم می‌خواهد کسی از راه برسد، چاقو را از دستم بگیرد و بی‌هوشم کند. باز یادم می‌افتد که این از آن کارهایی است که خودتی و خودت. مطلقا تنهایی. مطلقا.

دارم زخم‌های کهنه را باز می‌کنم. این روزهام این جوری می‌گذرند.

پ.ن. تلخ است خواندن این‌جا؟ ما زن‌ها «عجز و لابه» می‌کنیم؟ نخوان عزیزم، نخوان.

تلخ

2010-07-14T23:12:00.000+04:30

ته ته روزهام تلخ اند. از این تلخی‌ها که می‌نشینند روی جان و زندگی‌ات. آن قدر تلخ که بلد نیستم بنویسمش و این غم‌گین و مستاصلم می‌کند.

ته ته روزهام تلخ اند.

ماندنت را قرار نه، مردنت را مزار نیست...

2010-07-13T20:26:00.005+04:30

پلی هست توی ونیز به اسم Ponte dei Sospiri یعنی پل آه. من که نرفته‌ام البته. بابا هر وقت سر ذوق باشد و برود سراغ عکس‌های قدیمی‌اش و یاد دوران جوانی بیافتد، قصه‌ی پل آه را تعریف می‌کند. قصه می‌گوید آدم‌هایی را که توی دادگاه‌های تفتیش عقاید محکوم شده بوده‌اند، از مسیری به زندان می‌برده‌اند که از این پل می‌گذشته. محکومان برای آخرین بار منظره‌ی ونیز را از روی این پل می‌دیده‌ و آه می‌کشیده‌اند. به هم‌این دلیل هم اسم پل شده پل آه.
قصه البته دروغ است. معماری پل طوری است که چیز زیادی از شهر دیده نمی‌شود و تازه، پل بعد از دوره‌ی تفتیش عقاید ساخته شده است. اما خب قصه، قصه‌ی غم‌گین قشنگی است و قصه‌های غم‌گین قشنگ معمولا عمر درازی دارند.
توی بیروت هم صخره‌ای هست معروف به صخرة الموت. قصه‌ی صخره‌ی مرگ را میم روزی برایم تعریف کرد که داشتیم توی روشه قدم می‌زدیم و هوا سرد بود و من به این فکر می‌کردم که آخرین باری است که می‌بینمش. رسیده بودیم روبه‌روی صخره که سر از دریا درآورده. من خسته تکیه داده بودم به نرده‌های کنار پیاده‌رو و به دریا نگاه می‌کردم. بعد میم گفت که به این صخره می‌گویند صخره‌ی مرگ، چون خیلی از آدم‌هایی که توی عشق شکست می‌خورده‌اند، خودشان را از بالای هم‌این صخره پرت می‌کرده‌اند توی مدیترانه. می‌گویند روزی که عبدالحلیم حافظ هم مرده، چند زن آن‌جا خودکشی کرده‌اند.
به گمانم این قصه هم دروغ است. صخره جوری و جایی است که تا بیایی خودت را برسانی به آن بالا، عشق و مشتقاتش از سرت پریده. معقول‌تر این است که خودت را از خلیج روبه‌روی صخره پرت کنی توی دریا. از این هم معقول‌تر این است که بعد از شکست عشقی برگردی خانه و چند روزی هق‌هق و فین‌فین کنی و شکلات بخوری. این‌ها را به میم نگفتم البته. وقتی کسی که یک زمانی دوستش داشته‌ای و دوستت داشته، دارد این‌جور داستانی را برایت تعریف می‌کند و تو بی‌رحمانه داری به این فکر می‌کنی که خدا را شکر، دیگر هیچ‌وقت نمی‌بینمش، دلیلی ندارد دروغ بودن قصه را مثل میخی فرو کنی توی مغزش. می‌توانی زبان به دهان بگیری و هم‌آن‌جوری خیره بمانی به دریا.

حالا سردرد بدی دارم و یاد پل آه و صخره‌ی مرگ افتاده‌ام. فکر می‌کنم که آدم‌ها کجای این شهر طفلکی بی‌ در و پیکر من بیش‌تر آه کشیده‌اند؟ عاشق‌های شکست‌خورده کجا بیش‌تر خودکشی کرده‌اند؟ دارم به این فکر می‌کنم که آدم باید برود جایی زندگی کند که دست کم پل آهی و صخره‌ی مرگی داشته باشد. آن وقت آدم می‌داند برود سرش را کجا زمین بگذارد و بمیرد. شرطش البته این است که قصه‌ها را باور کنی.

شب‌نشینی مصافحه‌های دشنه‌آلود

2010-07-12T21:30:00.000+04:30

آزرده‌ام. تحمل کنایه و بازی با کلمه‌ها را ندارم. دوست دارم آدم‌ها ـ دست کم آدم‌های نزدیکم ـ صریح باشند. آدم‌های رک، سرراست و صریح را دوست‌تر دارم. این که کسی بخواهد با کنایه چیزی را به من بفهماند، آزرده‌ام می‌کند. حرف‌های ناخوش‌آیند اما آشکار را خیلی راحت‌تر تحمل می‌کنم تا کنایه‌هایی که باید هزارجور پیچ و تابشان دهم تا معنی واقعیشان را بفهمم. دوست ندارم مجبور باشم هر جمله‌ای را که می‌شنوم آن‌ قدر الک کنم که کلوخه‌های معانی پنهان رو بیایند. دلم می‌خواهد هر کلمه‌ای ـ خوب یا بد، تلخ یا شیرین ـ معنای خودش را داشته باشد. دل‌گیر می‌شوم از کنایه زدن و دروغ‌های قشنگ ساختن. احساس می‌کنم که روی گلوله‌ای از گه، یک لایه شکر پاشیده‌اند و اصرار دارند به‌جای شیرینی به خوردم بدهندش. دقیقا هم‌این قدر برایم تحقیرآمیز و تهوع‌آور است.