I haven’t the heart to destroy this

دی‌شب توی گودرگردی رسیدم به این عکس جرجیا اُکیف و آلفرد استیگلیتز (اشتیگلیتز؟). عکس که سال 1929 گرفته شده، الان توی یکی از کتاب‌خانه‌های دانش‌گاه ییل نگه‌داری می‌شود.

جرجیا، ده سال بعد، یک روز با دست‌خطی شتاب‌زده زیر عکس نوشته: 

I have destroyed 300 prints to-day. And much more literature. I haven’t the heart to destroy this. Give it to Taos. To that part that no one can ever see : Georgia!

نمی‌دانم دقیقا چه چیز باعث شده جرجیا سال 1939 این جور یادداشتی زیر عکس بنویسد. تا جایی که می‌دانم جرجیا تا 1946، سال مرگ آلفرد، با او زندگی کرد. راستش نخواستم هم که تاریخ این دو نفر را زیر و رو کنم که بفهمم سال 1939 واقعا چه اتفاقی افتاده. اهمیتی ندارد. با این همه از لحظه‌ای که یادداشت را خوانده‌ام، به I haven't the heart فکر می‌کنم. متعارف‌تر این بود که بنویسد I don't have the heart. شاید جرجیا عادت داشته به جای don't have بگوید haven't. با آن چیزی که به عنوان انگلیسیِ «درست» می‌شناسیم، فرق می‌کند اما خیلی هم مهجور و غریب نیست. با این همه ذهنم هی با این  I haven’t the heart to destroy this بازی می‌کند. جرجیا را تصور می‌کنم که بعد از یک روز ویران‌گری، خسته نشسته، به این عکس نگاه کرده و زورش به این یکی نرسیده. نه، این یکی از اراده‌ی جرجیا قوی‌تر بوده. قلمش را برداشته و هول‌هولکی چیزی نوشته:  I haven’t the heart to destroy this. یک چیزی توی عمق وجودش ترسیده. شتاب داشته که عکس را از خودش دور کند، پیش از آن که دوباره میل ویران‌گری بیدار شود. نخواسته وقت تلف کند. یک چیزی، ته ته قلب جرجیا، ترجیح داده به جای don't have بنویسد haven't، بعد عکس را بگذارد توی پاکت و از او دورش کند. جرجیا نوشته  I haven’t the heart to destroy this چون نوشتن  I don't have the heart to destroy this وقت‌گیرتر بوده. به اندازه‌ی نوشتن دو حرف d و o وقت‌گیرتر بوده و جرجیا حتی این قدر هم خطر نکرده. جرجیا عکس را از دیو ویران‌گرِ درون خودش نجات داده. 

آخ، جرجیا، جرجیا، دلش را نداشتی این یکی را هم ویران کنی. من هم ندارم.