اردیبهشت ۰۹، ۱۳۹۰

To land this kamikaze romance safely

لیوان چای به دست، فلیکر را باز کرده بودم و هی F5 را می‌زدم که ببینم آدم‌های هر گوشه‌ی دنیا چه‌طوری به هم سلام می‌کنند. این جور بعدازظهر جمعه‌ای بود. بعد خانم کریمی تلفن کرد که بپرسد توی فریزر جای خالی داریم؟ داشتیم. آمد و چند بسته ماهیِ جنوبش را امانت گذاشت توی فریزر ما، چون فریزرشان کوچک است و جا ندارد و مردها همه بی‌فکر اند و وقتی چیزی می‌خرند، خروار خروار می‌خرند و فکر نمی‌کنند که آدم باید این‌ها را کجای زار و زندگی‌اش بگذارد. من سر تکان می‌دادم که یعنی بله، بله، درست می‌گویی. چون به نظرم خانم کریمی توی آن لحظه به آدمی احتیاج داشت که سرش را تکان بدهد و مطمئنش کند درست می‌گوید. بعد خانم کریمی گفت که وای، چه لاغر شده‌ام و ترقوه‌ام زده بیرون و پای چشم‌هام گود افتاده و این جور حرف‌ها. لابد به نظرش من هم توی آن لحظه به آدمی احتیاج داشتم که به‌م بگوید لاغر شده‌ام. ازش پرسیدم که عجله دارد برگردد پایین؟ نداشت. آقای کریمی «مثل خرس» خوابیده بود. گفتم تنها هستم و خوب می‌شود اگر بماند که با هم عصرانه بخوریم. نشستیم و نان و پنیر و سبزی و گردو خوردیم و وراجی کردیم. گفت که ریشه‌ی موهام درآمده و این بار اگر خواستم موهام را رنگ کنم، می‌توانم بروم پیش او. من هم گفتم که اگر خواست کیک بپزد، می‌تواند از فر ما استفاده کند، چون فر خانم کریمی خیلی وقت است که خراب شده و خانم کریمی مجبور است هر بار کلی با فر کلنجار برود و آخرش هم کیک چنگی به دل نمی‌زند. او هم گفت که اگر بخواهم، عصرها می‌توانم بروم توی حیاطشان یک هوایی بخورم. گفتم که عصرها معمولا خانه نیستم. گفت به هر حال، یک روزهایی آدم توی خانه مانده و دلش گرفته و دارد می‌ترکد. گفتم بله، بله، همیشه این جور روزهایی هستند و این از آن چیزهایی است که کاریش نمی‌شود کرد. 
هنوز هم اسم کوچکش را نمی‌دانم ولی.  

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر