بهمن ۱۵، ۱۳۸۹

أشد من الماء حزنا

استعداد عجیبی دارم که غم‌انگیزترین شعرهای دنیا را کشف کنم. یک چیزی خوانده‌ام از سمیح القاسم و فکر می‌کنم الان است قلبم از غصه بترکد. واقعا این‌جور به نظرم می‌رسد. موهام را شبیه جودی ابوت بافتم که شاید یادم برود. باید بگویم مذبوحانه. قید مناسب در این جمله، «مذبوحانه» است. چه‌طور آن همه غم یک‌جا نشسته توی آن کلمه‌ها؟ شاعرها چه‌طور بعدش زنده می‌مانند؟ چه‌طور سرِ زا نمی‌روند؟ 

یک خنده و یک نگاه بس، تا کشته‌ی خود بدانیَم

پنج‌ماهه است. دقیق‌تر، پنج ماه و ده روز. دارم عکس‌هایی را که توی این مدت ازش گرفته‌ام، نگاه می‌کنم. یکی‌شان را خیلی دوست دارم. روی تخت است و آفتاب صورتش را روشن کرده. الان حوصله ندارم که دوربین را وصل کنم به کامپیوتر، اما شما هم‌این جور ندیده قبول کنید که عکس خیلی زیبایی است. آن قدر زیبا که من بعضی وقت‌ها وسط ترجمه یا موقع آش‌پزی می‌روم دوربین را برمی‌دارم و سیر نگاهش می‌کنم. 
ام‌شب توی بغلم گرفته بودمش. عاشق نرمه‌ی پشت گوشش هستم و موهاش و خنده‌های صدادارش و پشت دست‌هاش، و بوی خوبش البته. می‌گویند خیلی شبیه بچگی‌های من است. از آن حرف‌هایی است که شنیدنش خوش‌آیند است، این که این قدر زیبا و بی‌نقص بوده‌ام... 
ام‌شب توی بغلم گرفته بودمش، هی می‌خندید و دست‌های کوچکش را به گردنم می‌کشید و مجموعه‌ی تئوری‌هایم را در باب مزخرف بودن زندگی، نیست و نابود می‌کرد. هیچ‌ وقت نفهمیدم  نوزادها چه‌طور این قدر راحت می‌توانند دنیای آدم را زیر و رو کنند.