بهمن ۰۴، ۱۳۸۹

آخر دل آدمی نه از روست...


یک بار، هزار سال پیش لابد، داشتیم درباره‌ی نظریه‌پرداز کله‌گنده‌‌ای حرف می‌زدیم. چیزی که خوب یادم مانده، حالت لب‌هاش بود وقتی که اسم نظریه‌پرداز کله‌گنده را گفت. رک و راست حرفی نزد، ولی از حالت لب‌هاش، آن حرکت ظریف گوشه‌ی لب بالا، فهمیدم که حرف‌های طرف به نظرش چرند محض است. 
ام‌روز داشتم چیزی می‌خواندم و رسیدم به اسم آن نظریه‌پرداز. 
آخ که خاطره‌ی آن حرکت ظریف لب‌هاش... خاطره‌ی هزار سال پیش لابد.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر