خرداد ۲۳، ۱۳۸۹

به‌نقد اگر نکشد عشقم، این سخن بکشد...

دی‌روز نگار آسمان را نوشته بود آس‌مان. گفت: آسمان یعنی آس + مان، یعنی مثل سنگ. پس باید این‌جوری نوشتش: آس‌مان. دنیایم زیر و رو شده. دلش را هم ندارم که بروم ته و توی قضیه را در بیاورم که آیا واقعا آسمان نه و آس‌مان؟ و آیا واقعا آس‌مان یعنی مثل سنگ؟ خدا به سر شاهد است که دلش را ندارم. این‌جا از آن جاهایی است که «صلح و آرامش از حقیقت به‌تر است» لابد. آسمان برای من همیشه پدیده‌ای نرم و نولوک و بسیط بوده. نزدیک‌ترین و همیشگی‌ترین و دم‌ دست‌ترین جایی که می‌شد وسط زشتی‌ها به‌ش نگاه کرد. می‌شد به آسمان فرار کرد. من اصلا یک وقتی دلم می‌خواست اسم بچه‌ام را بگذارم آسمان. حالا بگذارم آس‌مان؟ بگذارم مثل سنگ؟ حتی من جدانویس نیم‌فاصله‌گذار هم گیر کرده‌ام بین آسمان و آس‌مان. چه کار کنم الان؟ قبول کنم که از این به بعد آس‌مان؟ نرم و نولوک مهربان خودم را بدهم و یک «مثل سنگ» زمخت بگیرم؟ کجای دلم بگذارمش بعد؟
یکی بیاید یک معنی مهربان‌تر قشنگ‌تر برای آس‌مان پیدا کند. دلم رنجور می‌شود اگر باور کنم آس‌مان یعنی مثل سنگ. احساس کودک پنج‌ساله‌ای را دارم که درست شب کریسمس به‌ش گفته‌اند پاپانوئل دروغ است و هیچ‌کس توی جورابش هدیه‌ نمی‌‌گذارد.

۴ نظر:

  1. همینجوری من هم کرم این چیزها را دارم ولی الآن حس گشتنش را نه! ولی فی البداهه به نظرم می رسد که آسمان را جدا بنویس؛ ولی آسش را بگذار به حساب ورق بازی؛ برگ برنده از آن ماست و آن آبی لایتناهی نرم و ملایم و نوازشگر بالاسرمان برگ آس ماست؛ از دستش نمی دهیم فقط گاهی وقتها سخت می بینیمش

    پاسخحذف
  2. پاراگراف آخرت می‌گوید نرم و مهربانت را داده‌ای و "مثل سنگ" را گرفتی...
    ننویس آس‌مان ننویس

    پاسخحذف
  3. و پارسیان او را آسمان نام کردندیعنی ماننده ٔ آس از جهت حرکت او که گرد است.
    از دهخدا مدخل آسمان
    آس به هر سنگی نمی گفتند، به سنگ گرد و گردان می گفتند. آسمان را هم چون می گردید گفتند آس مان، نه چون از جنس سنگ بود.

    پاسخحذف
  4. راست می گویند ایشان(میرزا) احتمالا. همان نرم و نلوک بماند که بهتر است که !

    پاسخحذف