اردیبهشت ۰۳، ۱۳۸۹

Internal Monologue - 1

مهربان نیستم با خودم. با دیگران سعی می‌کنم که باشم. با خودم ولی مهربان نیستم. کوچک‌ترین خطاهایم آزارم می‌دهند. خطاهایی که اگر از دیگران سر بزنند، خیلی آسان، خیلی زود می‌بخشم و فراموش می‌کنم. اما سخت خودم را می‌بخشم، سخت چشم‌پوشی می‌کنم. سخت می‌گیرم به خودم. توی کم‌‌اهمیت‌ترین کارها حتی. گاهی زیادی آزاردهنده می‌شود. به‌گمانم که باید یاد بگیرم که با خودم به‌تر تا کنم، که بگویم هی، فدای سرت دختر.

۱ نظر:

  1. http://jaeebarayeneveshtan.blogspot.com/2010/01/blog-post_6868.html
    اینو خوندم یاد این نوشته ی خودم افتادم.
    نوشته هاتونو از اول خوندم.خیلی وقتا دیدی آدم یه مطلبیو می خونه و دوسش داره و بعد هیچی نمی تونه بگه جز اینکه :خیلی خوب بود که خوب حرف خاصی نیست واسه گفتن تو کامنت.حالا همه ی این حرفارو گفتم مه بگم خیلی پستاتو خوندم!

    پاسخحذف