فروردین ۰۱، ۱۳۸۹

زنی عاشق که سخنان‌ش بدون لب است*

داشتم ظرف‌های شام را می‌شستم. سرخوش و آوازخوان. چی شد که رسیدم به «هزار ساله که انگار صداتو نشنیدم...»، نمی‌دانم. بعد یادم افتاد که چه دل‌تنگ‌م برای‌ت مرد، که چه دل‌م بودن‌ت را می‌خواهد، که راستی راستی «هزار ساله که انگار تو رو هرگز ندیدم»، که گاهی جات چه‌ دردناک خالی است. جوری که تمام تن‌م تیر می‌کشد از نبودن‌ت. جوری که دنیا می‌شود یک خالی گنده‌ی بی‌دلیل. تک‌تک سلول‌هام دل‌تنگ‌ت می‌شوند. گیرم که دارم بی‌کلام و ساکت، صبوری می‌کنم این روزها، گیرم که هیچ نمی‌گویم از همه‌ی این‌ها به تو، گیرم که دارم فقط از دور نگاه‌ت می‌کنم. دل‌تنگی ولی زیر پوست‌م نشسته. دل‌تنگی راه نفس‌م را بسته. حواس‌ت هست اصلا؟


*. عنوان، نام شعری از غادة السمان.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر