شهریور ۱۶، ۱۳۸۸

Unbound

خیابان‌های عصرهای تابستانی/پاییزی را یا باید با کسی قدم زد یا قدم زد که به کسی رسید. وقتی که هیچ‌کدامشان را نداری، شلوغی و همهمه‌ی خیابان می‌شود عذاب الیم. همین است که عصرهای روزهای زوج که ماشین نیست و این همه خیابانِ کش‌دارِ تنها مانده تا خانه، دلگیرترین عصرهای دنیاست. همین است که صدای یاسمین لِوی توی گوش‌هات می‌شود قشنگ‌ترین صدای دنیا. همین است که هی راه می‌روی توی خیابان، خرده‌ریزهای به‌دردنخور می‌خری، برای بچه‌ها شکلک در می‌آوری، خیال‌بافی می‌کنی، می‌میری، هی می‌میری.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر